Incineracija (kremacija; lat. incineratio), pogrebni ritual spaljivanja tijela pokojnika izlaganjem zapaljivim materijalima (drvo, ulja i sl.), nakon čega se ostaci pokojnika (pepeo, ostaci kostiju) polažu u grobove (jame, recipijenti od kamena, keramike, stakla i/ili grobne konstrukcije). Činjenica je da su se pogrebne prakse mijenjale tokom vremena. U praistoriji, u mezolitskim kulturama (→ Mezolit) incineracija, tj. kremacija se primjenjivala paralelno sa → inhumacijom. Mlađe praistorijske kulture, takođe, praktikuju incineraciju, sve do kraja → bronzanog doba, kada u Evropi postaju opšteprihvaćene o čemu svjedoči kultura polja sa → urnama. Na prostoru antičke Grčke incineracija nije bila značajnije prihvaćena, dok je u rimskom periodu bila glavni način sahranjivanja pokojnika sve do početka III v., kad se inhumacija širi pod uticajem hrišćanstva. Na prostoru današnje Crne Gore incineracija je zajedno s inhumacijom praktikovana u grobovima pod → tumulima tokom bronzanog doba (→ Borovica, Đokova glavičica (→ Lisijevo polje), → Sarvanovac), dok je u tumulu → Žugića guvno otkrivena lomača s ostacima spaljenog pokojnika. Ova praksa se nastavlja i tokom helenističkog perioda. Ravna → nekropola u Gostilju (→ Vele ledine) pružila je saznanja o biritualnom sahranjivanju kremiranih i inhumiranih pokojnika. Period rimske dominacije donosi nov način pogrebne prakse – incineraciju, kako je zabilježeno na nekropolama u → Budvi, → Duklji, → Kominima, → Kamenjačama. Kao što je već navedeno, pogrebni ritual spaljivanjem bio je zastupljen do III v. kad se gotovo u potpunosti prelazi na drugi vid sahranjivanja, inhumiranje pokojnika.