Lisijevo polje, arheološki lokalitet između sela Luge i Donje Ržanice, na oko 3 km od Berana. Na ovom potezu se nalazila velika → nekropola pod humkama koja je uništena 60-ih godina XX v., pri širenju obradivih površina zadruge „Agropolimlje” – Ivangrad (Berane). Sa ovog lokaliteta, iz jedne devastirane humke, potiču brojni nalazi. U njenom neposrednom okruženju nalazile su se još dvije humke, jedna prečnika oko 4 m i visine 0,7 m, i druga prečnika 6,2 m i visine 0,9 m, koje su 1983. sistematski istražene. Na osnovu dosadašnjih saznanja smatra se da je sahranjivanje pod humkama na Lisijevom polju započeto krajem srednjeg → bronzanog doba, da je nastavljeno tokom starijeg, i da je trajalo sve do početka mlađeg → gvozdenog doba. Na oko 500 m, sjeverno od istraženih, nalazila se još jedna humka, prečnika 12 m i visine 1,2 metra. Ova humka zvana „Đokova glavičica” istražena je 1990. godine. Tom prilikom je utvrđeno da je prije sahranjivanja pokojnika izvršeno poravnavanje terena, a potom je oko prostora sahranjivanja postavljen kameni prsten. U centralnom dijelu bio je sahranjen kremirani pokojnik sa grobnim prilozima u vidu tri konične šolje sa ritualno polomljenim drškama (→ Incineracija). Grob je bio prekriven kružnom kamenom konstrukcijom. Preko groba je potom bio nasut sloj žute sterilne zemlje, a nad centralnim dijelom nađeni su osteološki ostaci pokojnika sahranjenog u zgrčenom položaju (→ Inhumacija). Bliže periferiji humke naknadno je izvršena sahrana pokojnika na odru rađenom od sitnih oblutaka. Na osnovu keramičkog materijala i načina sahranjivanja pouzdano se može tvrditi da ova humka pripada ranom bronzanom dobu i kulturi Belotić–Bela Crkva, dok grob iz njene okoline pripada zadnjim fazama starijeg gvozdenog doba.