Autarijati (starogrč. Aύταριάται, lat. Autariatae), ilirsko pleme. Pod imenom Autarijati moguće da se krije naziv za širu zajednicu plemena, za koju se ne može sa dovoljno pouzdanosti utvrditi teritorija koju su nastanjivali. Činjenica da su Autarijati od svih ilirskih plemena imali najmanje dodira sa grčko-ilirskim svijetom i da su zbog toga veoma kratko bili predmet interesovanja grčkih istoričara, kao i da su vrlo brzo sišli sa istorijske pozornice, jer im se već početkom III v. p. n. e. gubi trag, umnogome otežava preciznije ubiciranje njihove teritorije. Prvi istorijski pomen o Autarijatima nalazi se u tzv. Pseudo-Skilakovom (IV v. p. n. e.) Periplusu (→ Antički izvori), po kome su oni kako se to navodi u XXIV poglavlju antičkog spisa o plovidbi, povremeno dopirali do obala Skadarskog jezera. Autarijati su tokom VI i V v. p. n. e. posebno ojačali, a o njihovoj ekonomskoj moći najbolje svjedoče bogati prilozi položeni u grobovima njihovih plemenskih prvaka. Ovo jačanje omogućilo je prodor plemena prema područjima Tribala, Dardanaca i Peonaca. Međutim, njihova moć već od kraja V v. p. n. e. počinje da opada, da bi u drugoj polovini IV v. p. n. e. sasvim oslabila. Krajem IV v. p. n. e. prirodna katastrofa izazvana prevelikom najezdom žaba, kako to saopštava grčki geograf Agatarhid sa ostrva Knida iz II v. p. n. e., natjerala je djelove autarijatske zajednice da napuste svoju teritoriju i da se isele prema istoku i jugu. Grčki istoričar Strabon (I v. p. n. e. – I v.) navodi njihove česte sukobe oko slanih izvora, koji se, dosta nesigurno, lociraju oko Konjica u Bosni. Na ovom podatku su se zasnivala ranija mišljenja da se prvobitna teritorija Autarijata nalazila oko gornjeg i srednjeg toka Neretve. Danas se ustalilo mišljenje da se prvobitno jezgro autarijatskog prostora nalazilo oko planine i rijeke Tare, od koje, vjerovatno, potiče i njihovo plemensko ime. Arijan (I–II v.) spominje Autarijate u početnom dijelu njegove Anabaze, u kome je izložena istorija ratova Aleksandra Velikog sa Tribalima i Ilirima 335. g. p. n. e. U kulturnom pogledu Autarijati se pouzdano smatraju nosiocima glasinačke kulture u istočnoj Bosni, čiji su elementi već od kraja → bronzanog doba, pa kroz čitav period starijeg → gvozdenog doba, zapaženi na širokom prostoru istočne Bosne, sjeverne Crne Gore, sjeverne Albanije i jugozapadne Srbije. Iako su osnovne manifestacije materijalne i duhovne kulture na ovom prostoru veoma slične i često identične, ne može se tvrditi da su Autarijati i zaposjedali sve ove prostore. Ovo se posebno odnosi na sjeverne djelove Albanije za koje se zna da su ih u to vrijeme naseljavala druga ilirska plemena. Najvjerovatnije se radi o snažnom kulturnom uticaju Autarijata, te moćne, po svemu sudeći, pod istim imenom naznačene šire zajednice plemena, pod kojom su se formirali zajednički kulturni izrazi. Kultura Autarijata na prostoru Crne Gore posvjedočena je nizom istraženih arheoloških lokaliteta i slučajnim nalazima na kojima su manifestacije materijalne i duhovne kulture (oblici bronzanog → nakita i načini njihovog ukrašavanja, oblici grobova, načini sahranjivanja pokojnika i forme pogrebnog rituala) jako bliske ili identične sa glasinačkom kulturom, odnosno koje pripadaju kulturnoj cjelini nazvanoj Glasinac–Mati. Među istraženim lokalitetima i slučajnim nalazima na području Crne Gore, koji se vezuju za navedenu kulturnu cjelinu, posebno se izdvajaju istražene humke u → Gotovuši i → Otilovićima kod Pljevalja, u → Lisijevom polju i Lužcu kod Berana, humka u → Glogoviku kod → Herceg Novog i nalazi sa lokaliteta → Kličevo kod Nikšića.