Gotovuša, arheološki lokalitet na kome se nalazi nekropola tumula u istoimenom selu nedaleko od Pljevalja. Najstariji pomeni → nekropole potiču iz 1906, kada je po naređenju komandanta austrougarskih okupacionih trupa izvršeno iskopavanje, po svemu sudeći, dvije humke (→ Tumul), o čemu, osim sačuvanih grobnih priloga, ne postoji nikakva prateća dokumentacija. Veći broj pronađenih priloga, uglavnom bronzanog → nakita, predat je Zemaljskom muzeju u Sarajevu. Na osnovu tipoloških karakteristika nalaza, zaključeno je da je sahranjivanje u istraženim tumulima obavljeno tokom tri vremenske faze – tokom VIII, zatim VII i u vrijeme prelaza iz VI u V vijek p. n. e. (→ Gvozdeno doba). Ponovni interes za ovu nekropolu u selu Gotovuši uslijedio je 1964, kada je konstatovano da se na blagoj padini omanjeg brežuljka zvanog Prodo, nalazi nekropola od četiri očuvana i tri uništena tumula, konstruisanih od zemlje i sitnijeg kamena. Iste godine sistematski je istražena jedna veća humka elipsoidne osnove, tzv. centralnog tipa, budući da je njen nastanak vezan za ukopavanje jednog, centralnog groba na prvobitnoj osnovi. Na podlozi groba načinjenoj od manjih kamenih ploča otkriveni su ostaci skeleta dva pokojnika, sahranjeni u zgrčenom položaju i bez priloga. Skelete je prekrivao sloj od sitnog kamenja izmiješanog sa tragovima gari, pepela i ostacima sagorjelih, životinjskih kostiju. Preko ovog sloja ležao je sloj od krupnijeg kamenja, formirajući neku vrstu zaštitnog plašta, koji je centralnoj grobnoj konstrukciji, odnosno prvobitnoj humci, davao konačan oblik. Pored centralnog groba, na prvobitnoj osnovi, van centralne grobne konstrukcije, bio je ukopan još jedan grob, da bi kasnijim ukopavanjem još pet grobova, prvobitne dimenzije humke bile znatno uvećane. Na osnovu dvije masivne, bronzane narukvice sa spiralnim diskovima, otkrivene u grobu ukopanom u blizini centralnog groba, koje tipološki pripadaju srednjem → bronzanom dobu, zaključeno je da je ukopavanje centralnog groba, odnosno formiranje prvobitne humke u Gotovuši, izvršeno u ovoj fazi bronzanog doba. Tragovi spaljenih životinjskih kostiju u sloju iznad centralnog groba govore o izvjesnom pogrebnom ritualu uz prinošenje žrtve, obavljenom prije konačnog formiranja prvobitne humke. Od pet kasnije ukopanih grobova, četiri su konstruisana od lokalnog kamena sa pokojnicima sahranjenim u ispruženom položaju, dok je jedan grob bio bez konstrukcije. Oblici grobnih konstrukcija i prilozi koji se sastoje od bronzanih pojasnih kopči, igala i ukosnica, koji se vezuju za poznatu glasinačku kulturu, omogućavaju da se vrijeme ukopavanja ovih grobova fiksira u fazu Glasinac IVc-1, odnosno u razdoblje između 625. i 550. g. p. n. e. Četiri bobičasta dugmeta od pozlaćene bronze, pronađena uz pokojnika sahranjenog u grobu bez konstrukcije, otkrivenog pri samom vrhu humke, govore da je ukopavanje ovog, sedmog groba obavljeno u ranom srednjem vijeku.