Oblun, arheološki lokalitet na uzvišenju jugoistočno od lješkopoljskih naselja Grbavci i Vukovci, između rijeke Morače i Maloga blata, u Zeti. Na lokalitetu, na najvišem platou, vidljivi su ostaci ilirsko-helenističkog i srednjovjekovnog utvrđenja. Odbrambeni bedemi, kojima je opasana → gradina Oblun i njeno podgrađe, građeni u tkz. kiklopskoj, odnosno megalitskoj tehnici, ukazuju da se njeno podizanje može datovati u vrijeme mlađeg → gvozdenog doba, odnosno između IV i III v. p. n. e. Oblun, kao i → Samobor, → Medun i → Đuteza imaju karakteristike ilirske urbanizacije. Gencijevim zarobljavanjem od strane Rimljana 168. g. p. n. e. osvojen je prostor ilirskog labeatskog plemena (→ Labeati) i gradina Oblun, smještena na Labeatskom, danas Skadarskom jezeru, koji je kasnije ušao u sastav formirane rimske provincije → Dalmacije. Sistematskim arheološkim istraživanjem 2015. istražena je jednobrodna crkva sa apsidom na akropoli srednjovjekovnog utvrđenja Oblun (Obolon). Ovim istraživanjem definisane su i druge prostorije na sjevernoj strani spoljnjeg zida crkve i otkriven bogati pokretni arheološki materijal od praistorije do srednjeg vijeka. U kulturnom sloju unutar crkve u kamenim škrapama otkriveni su novčići, među kojima se posebno izdvaja ilirski bronzani novčić, koji je kovan u Skadru nakon Gencijevog odlaska u ropstvo. Na aversu je lik dodonskog Zevsa sa hrastovim vijencem, a na reversu je ime grčkog magistrata Skodre (Amfalkidaksa). U kovnici u Skadru do sada je registrovano 14 tipova novca sa imenima grčkih magistrata Skodre. Pojava grčkih imena na novcu daje značajne podatke o životu u jednom od najznačajnijih ilirskih gradova. Sve ukazuje da je Skadar imao intenzivne kulturne veze sa labeatskom gradinom Oblun, i značajnim grčkim gradovima na širem prostoru Mediterana. Crkva na Oblunu podignuta je na kamenim pločama. Najbolje je očuvana sjeverna strana crkve uz koji su izgrađene dvije prostorije. Jednobrodna crkva sa polukružnom apsidom pruža se u pravcu zapad–istok, dužine 8,5 m, širine 5,6 m. Polukružna apsida i južni zid očuvani su u temeljima. Sjeverni zid očuvan je do visine 2,65 m. Zidovi su prosječne širine 65–70 cm. Ulaz u crkvu je bio sa jugozapadne strane. U kulturnim slojevima unutar crkve otkriven je pokretni arheološki materijal, koji se sastoji od velikog broja fragmenata keramike, novčića, među kojima se posebno izdvaja bronzani novčić, koji na aversu ima predstavu vizantijskog dvostrukog krsta – patrijarski. Ovaj oblik dvostrukog krsta nastao je u Vizantiji, odakle se proširio u zemlje pod uticajem Vizantije, kao i na prostor koji su naselili Sloveni. Ovaj bronzani novčić kovan je u Konstantinopolju u vrijeme dinastije Komnena, za vrijeme vladavine Romana IV (1068–1071) i Mihaila VII (1071–1078). Utvrđenje Oblun dovodi se u vezu i identifikuje kao Obolon, pod kojim se pominje u Ljetopisu Popa Dukljanina (gl. XLV), kada se govori o događajima u → Duklji polovinom XII v. „intravit in castelum, qui Obolon dicitur”, kada se kralj Đorđe, sin Bodina, bježeći kroz planine, utvrdio u kastelu koji se zvao Obolon, gdje su ga Vizantinci opsjeli, a zatim po zauzeću tvrđave zarobili. Istorijski događaji koji se pominju u Ljetopisu Popa Dukljanina u vezi su sa zarobljavanjem Bodinovog sina Đorđa, i datuju se u 1131, u vrijeme kada je on završio svoju drugu vladavinu Zetom (1125–1131). Ostaci zidova srednjovjekovnog utvrđenja, jednobrodna crkva sa polukružnom apsidom i nalaz novčića sa predstavom vizantijskog dvostrukog krsta ukazuju da je utvrđenje Obolon bilo naseljeno u prvim decenijama XII vijeka.