Medun (lat. Meteon, Medion), važno ilirsko uporište, nalazi se u Kučima, 9 km sjeveroistočno od Podgorice. Podignuto je na sedlastom grebenu, najvjerovatnije u IV v. p. n. e., da bi kasnije u srednjem i novom vijeku više puta bilo obnavljano. Pod imenom Meteon prvi put ga spominje Tit Livije (I v. p. n. e. – I v.) u vezi sa Trećim ilirsko-rimskim ratom kao grad plemena → Labeata i mjesto gdje je zarobljena porodica ilirskog kralja Gencija (brat Karavantije, supruga i sinovi Pleurat i Skerdilaid). U VII v. anonimni ravenski kosmograf ga spominje pod imenom Medion koji se nalazi blizu Burzumona. U istorijskim izvorima srednjeg vijeka prvi put se pojavljuje 1441. kao utvrđenje koje zauzima herceg Stjepan Vukčić Kosača (1435–1466), čime učvršćuje svoje pozicije u Gornjoj Zeti. Krajem 1444. nakon obnove srpske despotovine, tvrđavom vlada despot Đurađ Branković (1427–1456). U službi Mletačke republike Stefanica Crnojević (1451–1465) je 1453. pokušao da zauzme Medun koji je odbranjen od strane Miloša Belmuževića, vojvode despota Đurađa, dok je 1456. vojvoda Miloš u despotovo ime predao utvrđenje Osmanlijama. Od tada, pa sve do 1860, istorijski izvori pominju Medunsku tvrđavu kao mjesto u sukobima Kuča i Brđana sa Osmanlijama. Posljednji i najbogatiji istorijski korpus o tzv. posljednjoj turskoj okupaciji ove tvrđave opisuje brojne sukobe pred njegovo oslobađanje 1876. godine. Nakon arheoloških istraživanja sprovedenih tokom 2020, 2021. i 2024. u okviru Gornjeg medunskog grada dobijeni su podaci o najstarijim tragovima naseljavanja koji potiču iz vremena srednjeg/mlađeg → bronzanog doba. Ilirsko utvrđenje iz perioda IV–II v. p. n. e. sastoji se od akropole, koja dominira u odnosu na okolno područje, i podgrađa. Od akropole nađeni su samo fragmenti bedema, pa za sada ne možemo govoriti o njenom konačnom izgledu, iako je oblik utvrđenja zasigurno diktirao sedlasti greben na kojem je izgrađeno. Neposredno u produžetku akropole sa zapadne strane nalazi se tzv. podgrađe, gdje su tragovi ilirskih bedema bolje sačuvani i formiraju longitudinalno ovalno utvrđenje pravca istok–zapad, ojačano pravougaonim kulama. Nedostatak arheološkog materijala iz vremena rimske vladavine govori da je tvrđava bila napuštena sve do VII v., o čemu svjedoči manja grupa nalaza iz ovog perioda. Zbog geostrateškog položaja ovog mjesta na kojem se obezbjeđivala kontrola putnog pravca iz Zete prema Plavu i Gusinju i dalje prema Peći, u srednjem vijeku se na ostacima akropole obrazovala važna tvrđava (→ Srednjovjekovne komunikacije). Arheološka istraživanja potvrdila su postojanje tvrđave iz XII–XIII v. koja se koristila i kasnije sve do predaje Osmanlijama. Srednjovjekovnom periodu pripadaju potkovičasta kula na krajnjem istoku, četvrtasta kula na zapadnoj strani, kao i bedemi na južnom dijelu utvrđenja. Vjerovatno se na mjestu današnje crkve nalazila i srednjovjekovna. Arheološki nalazi iz XVI/XVII v. govore da je po dolasku Osmanlija tvrđava i dalje bila u funkciji, naročito njen centralni i južni dio. Nakon ovog u XVIII i prvoj polovini XIX v. nema arheoloških svjedočanstava, što govori da je tvrđava bila napuštena. Veća potreba za turskom kontrolom ovog područja nastupa tek 1860. neposredno pred crnogorsko-turski rat kada se Medun posljednji put obnavlja. Transformacije koje tada nastaju stvorile su kompleksan fortifikacioni sistem Gornje i Donje tvrđave, koji je u najboljoj mjeri očuvan i danas. Obnova Gornje tvrđave podrazumijevala je podizanje topovskih kula, kružne na istoku i polukružne kule na zapadu, popravku bedema i zidanje nekoliko objekata uz južni bedem od kojih su najvažniji komandatura i zgrada sa cistijernom. Nakon oslobađanja Meduna, crkva je obnovljena.