Samobor, višeslojni arheološki lokalitet, odnosno gradina na strmom i teško pristupačnom brežuljku, koji predstavlja poluostrvo na obali Skadarskog jezera, u blizini Tuzi. Lokalitet je pristupačan samo sa istočne strane, gdje se nalazi put kojim se do ovog utvrđenja može doći. Danas ovo uzvišenje dominira jezerskom lukom, sa jakim izvorom Vitoja, jednim od ponora rijeke Cijevne. Nekada je tu bila plodna ravnica, koja je potopljena podizanjem nivoa vode pod uticajem skretanja rijeke Drim prema Jezeru i rijeci Bojani, koji se dogodio 1846. i 1858. godine. Navedeno potvrđuju potopljeni djelovi puta, kao i ostaci mosta, od Samobora ka brdu Hum, na zapadnoj strani ove uvale. Nekadašnja komunikacija odvijala se od Huma ka Samoboru, oko njegove južne strane, dalje ka Skadru. Samobor se nalazi na važnoj saobraćajnici iz rimskog perioda poznatoj kao važni kontinentalni put između Skadra i Narone (→ Antičke komunikacije), odnosno između tog i putnog pravca za Sirmijum na Savi. Postoje stručna mišljenja, odnosno pretpostavke o postojanju putne stanice Birziminijum na ovom lokalitetu (→ Itinerari). Između uzvišenja Samobor i više gorske kose Kaljturka, koja se nalazi na istočnoj strani, probijen je novi put, danas savremena komunikacija od Podgorice ka Skadru. Na ovom lokalitetu je sondažnim arheološkim istraživanjima 2016. utvrđeno da se radi o višeslojnom arheološkom lokalitetu, sa pet stambenih horizonata. Kao prirodni refugijum Samobor je naseljen krajem eneolita (→ Bakarno doba) i početkom → bronzanog doba. Pronađeni materijalni ostaci pripadaju jadranskom tipu ljubljanske kulture. U zemljanim slojevima nađen je materijal razvijenog bronzanog doba, → gvozdenog doba ili ilirsko-helenističkog perioda, iz vremena rimske dominacije i kasnoantičkog, odnosno ranohrišćanskog perioda. Na ovom lokalitetu dominantno je utvrđenje smješteno na dva brežuljka, višem s akropolom i nižem s podgrađem. Oba brežuljka i sedlasti dio obuhvaćeni su bedemom, dok se ispod višeg, odnosno akropole, nalazi poprečni zid koji utvrđenje dijeli na dva dijela. Ovakvom formom utvrđenje ima bolju zaštitu, gdje je jedan bedem manjih dimenzija s utvrđenjem na višem vrhu, i drugi, širi bedem koji obuhvata oba uzvišenja sa sedlastim dijelom. Bedemi potiču iz ilirsko-helenističkog perioda i najvjerovatnije su podignuti istovremeno. Prostor oivičen bedemima iznosi oko 13.000 m². Bedemi, debljine 2–2,2 m, prate konfiguraciju terena i formiraju utvrđenje nepravilnog oblika, odnosno elipsoidne forme. Izrađeni su u suhozidu sa dva lica, većim i manjim blokovima neobrađenog i poluobrađenog kamena, između kojih je trpanac od lomljenog kamena i kamene drobine. Prema formi, utvrđenje Samobor je veoma sličan utvrđenju na → Medunu, kao i → Gradcu u Crnči. Bedemi spoljašnjeg prstena djelimično su rekonstruisani na sjeverozapadu i jugoistoku u doba helenističko-ilirskog razvoja gradova u Crnoj Gori, i u ovoj fazi su pravilnije forme, sa pravougaonom kulom na jugoistočnom bedemu, i ne prate konfiguraciju terena. Ova faza hronološki se može opredijeliti po nalazima novca Skodre, Apolonije, Dirahija i Korinta od 229. do 168. g. p. n. e. Istom vremenskom periodu pripadaju nalazi keramike, dijelom lokalne, a dijelom grčke produkcije. Rimski period prisutan je u vidu podnog naboja koji čine ulomci amfora i druge keramike karakteristične za ovaj period. Osim ulomaka, pronađeno je preko 90 poklopaca amfora. Što se tiče ostalih keramičkih proizvoda, izdvajaju se fragmenti većih zdjela ili tanjira na prstenastoj nozi sa isturenim i ravnim obodom. Kasnoantičkom, odnosno ranohrišćanskom periodu pripada dio pronađenih fragmenata amfora ili lonaca koji su na gornjem dijelu ukrašeni dubokim urezanim linijama ili kanelurama, tzv. češljastim ornamentom. Ovaj hronološki period obilježen je bronzanim novcem Konstantina II (337–340).