Đuteza, gradina na krajnjem istočnom rubu Dinoškog polja, u naselju Dinoša kod Podgorice. Na njoj su vidljivi ostaci fortifikacione arhitekture iz → bronzanog doba, → gvozdenog doba i ranosrednjovjekovnog perioda. Megalitski suhozidni fortifikacioni zid predstavlja reprezent kulturnog sloja, navedenih praistorijskih perioda (→ Gradine u centralnoj regiji), dok je u srednjovjekovnom, na → gradini podignuto naselje potkovičastog oblika sa prepoznatljivim ostacima zidanih bedema, polukružnih kula i jednobrodnom crkvom na akropoli utvrđenja. Crkva je arheološki sondirana 2012. i sistematski istraživаna 2014. godine. Unutrašnji prostor jednobrodne crkve podijeljen je na pripratu, naos i apsidu. Dužina crkve je 9,4 m. Zidovi crkve su sačuvani do visine oko 0,5 m. Uz sjeverni zid otkriven je baptisterij (krstionica) prečnika 0,6 m i dubine 0,8 m. Pražnjenjem ispuna kružne krstionice u tamnomrkoj zemlji otkriveni su fragmenti keramike, opeke i tegula. Krstionica je podignuta na kamenim škrapama, kao i cijeli objekat. Postojanje krstionice na sjevernom kompartimentu naosa jednobrodne crkve ukazuje na obred krštavanja koji se odvijao u njemu. Kako u krstionici nijesu otkriveni ostaci hidrauličnog maltera, može se pretpostaviti, da se obred krštavanjа vršio aspersio, a ne immersion. Prostor sjeverno od priprate i naosa crkve bio je popločan kamenim pločama i do krstionice se moglo prići dvojnim stepeništem. Jednobrodna crkva na osnovu analogija i vidljivih ostataka fortifikacionih objekаta, bedema i potkovičastih kula, južnog ulaza u utvrđenje sa polukružnim kulama, može se datovati u VI i prvu deceniju VII vijeka. U dijelu ispod zida, koji je odvajao pripratu od naosa u samoj blizini sjeveroistočnog zida crkve, otkriveni su ostaci inhumiranog pokojnika (→ Inhumacija). Pokojnik je položen na zemlju bez grobne konstrukcije, na sloju u kome je konstatovana velika količina fragmenata opeke i tegula. Prilikom čišćenja skeletnih ostataka otkrivena je bronzana kopča i narukvica sa krajevima u obliku lista koje se mogu datovati u prvu polovinu VII vijeka. Koncept antičkih gradova u VI v. se promijenio na prostoru Balkana. U njima se više ne nalaze karakteristični elementi rimskog urbanizma, velike javne zgrade, forum, kolonade i drugi objekti. Prepoznaju se sakralne zgrade i odbrambena arhitektura. Naselja nijesu bila samo utvrđene civilne naseobine već, kako govore istorijski izvori i arheološki ostaci, značajna vojna uporišta. Gradovi-naselja su bili prije svega crkvena i vojna središta sa sve manje uočljivom prisutnošću lokalnih velikodostojnika. Invazijom varvarskih plemena sa sjevera na Balkan, krajem VI i VII v., prije svega Avara i Slovena, hristijanizacija paganskog, ali već uveliko romanizovanog stanovništva prekinuta je u završnoj fazi. To se odnosilo na prefekturu Ilirik u okviru koje se nalazilo i utvrđeno naselje na Đutezi. Na ove okolnosti upućuje grob sa skeletnim ostacima pokojnika u kome je nađena bronzana kopča i narukvica. Otkrivena crkva sa krstionicom u sjevernom kompartimentu naosa u Đutezi može se dovesti u vezu sa istorijom crkve kasnoantičke → Duklje i njenom episkopijom. U tom vremenu na ovom prostoru i u Carstvu odigrava se proces koji se naziva „dezurbanizacija”, tj. odumiranje i propadanje gradova zbog opadanja trgovine, privrede i njihovo postepeno popunjavanje vojnicima. Položaj i važnost crkve, tj. episkopa s vremenom vidno raste. Tako nastaju tkz. „episkopski gradovi” u kojima episkopi dobijaju vlast da brinu o gradu, čitavoj oblasti koja gradu pripada sa utvrđenim crkvama na njima. U vrijeme Velike seobe intenziviran je život naseljavanjem sada hrišćanske zajednice, o čemu svjedoči izgradnja crkve sa krstionicom i fortifikacioni objekti, koji su u doba vizantijske vlasti na ovim prostorima dobili svoje obrise. Gradina na Đutezi vjerovatno je u navedenom istorijskom procesu poslužila kao pribježište starosjedilačkoj populaciji rimskog i kasnoantičkog grada Duklje, u vremenu od početka njene dekadencije, pa sve do njenog iščeznuća sa istorijske scene. Pretpostavlja se da se na brdu Đuteza nalazi Novigrad ili Gradac (Gradataju), jedno od tri utvđena mjesta koje navodi vizantijski car Konstantin VII Porfirogenit (913–959) u spisima – „O upravljanju Carstvom” (De administrando imperio). Naziv Đuteza ima značenje – gradić, mali grad; albanska riječ – gutet ima značenje grada. Etimologija toponima gutet, njen deminutiv – gutez – gradić ostala je živi toponim za nekoliko gradina na području Malesije, kojoj pripada naselje Dinoša.