Gradac u Crnči, višeslojni arheološki lokalitet u istoimenom selu, na desnoj obali Lima, kod Bijelog Polja. Na samom ušću Banjskog potoka, koji ovo selo dijeli na Donju i Gornju Crnču, nalazi se manastirski kompleks sa Crkvom Sv. Jovana, podignut u XII vijeku (→ Crnča). Jugozapadno od njega uzdiže se nepristupačno uzvišenje Gradac, kojem se može prići samo sa sjeverne strane. Na najvišem dijelu je stjenoviti vrh na sjevernoj, i dosta niži zemljani vrh na južnoj strani. Između njih je ravni sedlasti plato. Gradac se nalazi u centru oblasti Korita, sa kojeg su mogle da se vide i kontrolišu sve komunikacije koje su dolinom rijeke Crnče, preko Korita i Pešterske visoravni, bile usmjerene ka Raškoj i dalje ka centralnom Balkanu. Arheološka istraživanja ovog lokaliteta sprovedena su 2008. godine. Na terenu se jasno naziru pravci pružanja nekadašnjih bedema kojima su opasana oba uzvišenja, zatvarajući prostor elipsoidnog oblika. Bedemi su širine 1,4 m, visine 0,7–1,5 m, rađeni od neobrađenog i priklesanog kamena, spojenog krečnim malterom. Ostaci kapije, široke 2,8 m, visoke do 2 m, otkriveni su na isturenoj glavici na jugu. Ostaci odbrambenih kula nijesu potvrđeni, a stjenoviti kupasti vrh na sjevernoj strani mogao je biti u funkciji spekuluma. U nekom trenutku, usljed neposredne opasnosti široka kapija je zatvorena zidom iste širine kao što su bedemi. Unutrašnji prostor je poprečnim zidom iste debljine podijeljen na akropolu koja zauzima mali prostor, površine od oko 50 m², oko stjenovite glavice na sjeveru i podgrađe koje se pruža cijelim sedlastim prostorom (oko 500 m²). Ulaz u prostor akropole nalazi se na sjevernoj strani pregradnog zida. Širok je 1 m i zaklonjen jednim „prelomljenim” zidom. Na osnovu istraživanja izdvojena su četiri stratigrafska ili kulturna sloja. Horizontu I pripadaju nalazi velikog broja keramičkih ulomaka, jedan bronzani bodež egejskog tipa i dva fragmenta bušenih kamenih sjekira. Nesumnjivo je da je ovo dominantno utvrđenje, kao prirodni refugijum, korišćeno tokom finalnog → bronzanog doba. Horizontu II pripada malobrojni materijal s kraja II i početka III v., kada je podignut moćan bedem oko gornjeg i donjeg platoa. Pri obradi ovog skromnog keramičkog materijala uočljiva je brižljiva obrada sudova, čija je površina čak i izglačana. Površine većih sudova su ipak grublje fakture i zbog velike usitnjenosti fragmenata nije moguće odrediti njihov tačan izgled. U slučaju manjih sudova jasno se izdvaja jedna vrsta bokastog lonca sa širokim otvorom, kratkim koničnim vratom. Osim lonaca, prisutni su i fragmenti poluloptastih zdjela. U posebnu grupu spada fragment bikoničnog pehara sa visokim gornjim dijelom i neznatno izbačenim obodom. Sa oboda polaze dvije naspramno postavljene trakaste drške, koje nadvisuju obod i završavaju se na zaobljenom dijelu recipijenta. Horizont III pripada vremenu zaziđivanja prolaza u spoljašnjem bedemu, na južnoj strani, vjerovatno u vrijeme gotskih upada u prostor Polimlja. U ovom sedimentu, na pojedinim fragmentima sudova, jasno se uočava razlika u tehnološkoj izradi keramičkih proizvoda. Spoljašnje površine su izravnate, fino obrađene, ali je mali broj posuda glačanih površina. Po prvi put se javljaju fragmenti velikih posuda sa cilindričnim vratom i razgrnutim obodom, dok se manji lonci, odnosno amfore, trbušastih formi, javljaju sa kratkim cilindričnim vratom i horizontalnim obodom izbačenim ka vani. Od zdjela javljaju se tipovi koničnih zdjela sa uvučenim obodom. Horizont IV pripada balkanskim i oslobodilačkim ratovima, jer je nađen veliki broj čaura i puščanih zrna. Pored toga, na gornjem platou je otkrivena i manja → nekropola pokojnika sahranjenih poslije bitke na ovom uzvišenju. Sahranjeni su vjerovatno branioci Gradine.