Ardijeji (Ardijejci; starogrč. Ἀρδιαῖοι, lat. Ardiaei), ilirsko pleme koje je od početka IV–III do II v. p. n. e. nastanjivalo prostor Crne Gore. Pored većeg broja različitih teza o mogućoj teritoriji, čini se da je danas najprihvatljivija ona koja govori da su Ardijejci (→ Iliri) u IV v. p. n. e. bili nastanjeni uz desnu obalu rijeke Neretve i da su prodorom Kelta, oko 300. g. p. n. e., bili potisnuti na lijevu obalu, odakle su se dolinom rijeke spustili na morsku obalu. Na osnovu podataka iz nekoliko antičkih izvora koje navode Aristofan Vizantinac (III–II v. p. n. e.), Strabon (I v. p. n. e.–I v.), Apijan (I–II v.), može se zaključiti da su Ardijejci zbog neidentifikovanih slanih izvora stupili u sukob sa svojim istočnim susjedima → Autarijatima, koje su potisnuli u unutrašnjost zemlje i tako postali gospodari čitavog Jadranskog primorja, od Makarske do poluostrva Pelješca. Nakon pokoravanja jednog broja manjih plemena, koje je uslijedilo neposredno nakon IV v. p. n. e. silaskom na morsku obalu, pod imenom Ardijejci našla se veća grupa ili savez plemena, poznat kao Ilirsko kraljevstvo, sa kraljem Agronom na čelu. Kralj Agron je u vrijeme svoje vladavine proširio teritoriju Ilirskog kraljevstva, zauzimajući neke grčke kolonije na obali i južnim jadranskim ostrvima, u prvom redu Faros na Hvaru, kao i grčke kolonije Apoloniju i Epidamno (Drač u Albaniji). Nakon smrti Argona 230. g. p. n. e. naslijedila ga je njegova udovica Teuta. Jačanje Ilirskog kraljevstva za vrijeme Agrona i Teute postala je ozbiljna prijetnja interesima Rima, naročito nakon Teutinog napada na Fojniku u Epiru, kao i na gradove Isu, Apoloniju i Epidamno na albanskoj obali i zauzeća Korkire (Krfa), što je 229. g. p. n. e. dovelo do oružanog sukoba sa Rimljanima, odnosno do prvog ilirsko-rimskog rata. Kao poražena izgubila je čitav južni dio kraljevstva, ali su ilirski brodovi i dalje gusarili po Jadranu, zbog čega su Rimljani prisilili Teutu da prihvati ponižavajuće uslove mira, čime je Ilirsko kraljevstvo bilo svedeno na prostor od rijeke Drima na jugu do Dubrovnika na sjeveru. U drugom ilirsko-rimskom ratu, vođenom 219. g. p. n. e., Rimljani su preduzeli vojne akcije protiv Demetrija Hvarskog i osvojili još neka područja na jugu, pa je Ardijejcima preostao dio današnje Hercegovine i Crnogorskog primorja, posebno Boke Kotorske. Kada su Rimljani porazili ilirskog kralja, labeatskog dinasta Gencija, 168. g. p. n. e. (→ Labeati), a Ilirsko kraljevstvo naredne godine podijelili na tri oblasti, u treću oblast svrstani su Agravoniti (→ Akruvij), Rizonjani (→ Risan) i Olcinjani (→ Ulcinj). To je područje današnjeg Crnogorskog primorja koje su naseljavali Ardijejci, a zajedno sa Plerejima napadali su grčke naseobine na Jadranu. Rimski konzul Servije Fulvije Flak (lat. Servius Fulvius Flaccus) osujetio je njihove napade 135. g. p. n. e., zbog čega su preseljeni u unutrašnjost današnje Hercegovine. Kako svjedoči Strabon (I v. p. n. e. – I v.), Ardijejci i Plereji su bili primorani da se bave zemljoradnjom, ali su počeli naglo propadati, tako da Ardijejci u Avgustovo doba nijesu imali više od 20 dekurija (prema Pliniju Vardejci).