Karadžić, Vuk Stefanović (Tršić, 1787 – Beč, 1864), srpski filolog, reformator srpskog jezika, leksikograf, etnograf. Osnovno obrazovanje sticao je u rodnom kraju, u Manastiru Tronoša, a potom i u Sremskim Karlovcima i Petrinji. Tokom Prvog srpskog ustanka bio je pisar kod Jakova Nenadovića (1807), jednog od vodećih ljudi u ustanku, a onda i sekretar Praviteljstvujuščeg sovjeta. Poslije propasti ustanka otišao je u Beč, što je bilo izuzetno značajno za njegov dalji rad. U Beču je upoznao Jerneja Kopitara, slovenačkog filologa, koji ga je uveo u književni i naučni rad. Upoznao je mnoge ugledne književne i naučne djelatnike koji su pokazali izuzetno interesovanje za njegov rad i dali mu podsticaj za nastavak (Gete, Grim). Od 1834. do 1841. putovao je po južnoslovenskim zemljama sakupljajući narodne umotvorine i proučavajući običaje i istoriju. Njegov rad na reformi jezika i na bilježenju narodnog stvaralaštva obilježio je južnoslovenski prostor u kulturi i obrazovanju. U Beču je objavio većinu svojih najvažnijih djela: Pismenicu serpskoga jezika po govoru prostoga naroda (1814), Srpski rječnik (1818), tri knjige narodnih pjesama (1823) i četvrtu knjigu – Narodne srpske pjesme (1833). Osim tih djela objavio je: Narodne srpske pripovijetke (1821), Život i podvizi knjaza vrhovnoga vožda i predvoditelja naroda srpskoga (1825), Prvi srpski bukvar (1827), Narodne srpske poslovice (1836), prevod Novog zavjeta (1847). Knjiga narodnih poslovica štampana je u Crnoj Gori (1836). Boraveći u Crnoj Gori bilježio je narodne umotvorine, a potom ih je dobijao i od svojih crnogorskih saradnika. S obzirom na to da je usmena književnost imala edukativnu i pedagošku vrijednost za ondašnji narod, Vukovo bilježenje bilo je od posebnog značaja. Izuzetno talentovani guslari – kakvi su bili Starac Milija i Tešan Podrugović (od kojih je zapisao neke od najboljih pjesama), sa prostora su Crne Gore. Sarađivao je sa crnogorskim vladarima. Od → Petra I Petrovića Njegoša 1821. tražio je pomoć upravo radi sakupljanja narodnih pjesama, a nakon toga, 1823. poslao mu je svoju treću knjigu Srpskih narodnih pjesama. Petar I uzvratio mu je 1828. poslavši mu zapis sedam pjesama iz Crne Gore. Sa → Petrom II Petrovićem Njegošem sastao se u Beču 1833, nakon čega je po prvi put posjetio Crnu Goru. Kasnije je u Crnu Goru dolazio još šest puta: 1836, 1838, 1852, 1860, 1862. i 1863. godine. Prikupljao je istorijsko-etnografsku građu o Crnoj Gori, na osnovu koje je objavio na njemačkom jeziku knjigu Montenegro und die Montenegrinen (Crna Gora i Crnogorci). Djelovima ove knjige Petar II nije bio zadovoljan, smatrajući da ne pružaju realnu sliku Crne Gore. Vuk je održavao vezu i sa ostalim vladarima kuće Petrovića (knjazom → Danilom I Petrovićem Njegošem i knjazom → Nikolom I Petrovićem Njegošem), ali se pretpostavlja da su njegove posjete iz toga vremena imale više politički nego književni cilj. Ono što je od narodnih umotvorina sâm prikupio ili što je dobio od saradnika, značajno je za crnogorsku kulturu i školstvo. Opisujući u knjizi Crna Gora i Crnogorci narodni život i nivo obrazovanja, Vuk uočava da je školovanje u rukama sveštenika: „Sadašnji vladika otvorio je na Cetinju jednu malu školu, u kojoj se oko 30 mladića (među njima i gore pomenuti mladi popovi) uče osim čitanja i pisanja još i računu i crkvenoj istoriji. Neka bi bog dao da ova škola i dalje napreduje i da se i drugijem naukama umnoži! Isti vladika podigao je i jednu malu štampariju”. Ime ovog reformatora nose tri osnovne škole u Crnoj Gori: → Osnovna škola „Vuk Karadžić” u Beranama (1964), → Osnovna škola „Vuk Karadžić” u Podgorici (1964) i → Osnovna škola „Vuk Karadžić” u Bistrici (Bijelo Polje) (1967).