Staklarstvo, vrsta zanata za proizvodnju i obradu stakla u cilju izrade predmeta, prije svega posuda i nakita. Nastalo nakon niza tehnoloških otkrića, staklarstvo je tokom antike i srednjeg vijeka bilo razdvojeno na dvije faze produkcije. Primarna proizvodnja obuhvatala je stvaranje stakla od osnovnih sastojaka (kvarcnog pijeska, sode i kreča), a sekundarna ponovno topljenje gotovog stakla i oblikovanje konačnih proizvoda. Obrada stakla mijenjala se tokom vremena, pri čemu su nastajale i različite tehnike staklarstva. Najstarije tehnike u staklarstvu, koje su istovremeno i najduže trajale, jesu tzv. tehnika pješčanog jezgra i tehnika – livenje i presovanje. Pronalaskom staklarske lule, koje se desilo negdje u sirijsko-palestinskom području tokom I v. p. n. e., tehnika duvanja stakla postaje primarna, sve do druge polovine XIX i početka XX v., kada je zamjenjuje industrijska proizvodnja. Prvi nalazi stakla potiču iz sredine III milenijuma p. n. e. na prostoru Mesopotamije. Tek nakon hiljadu godina, na teritoriji Hetitskog carstva i Egipta predmeti od stakla se učestalije javljaju, ali pravi procvat i razvoj staklarstva se dešava tokom rimskog perioda. U Crnoj Gori jedina potvrđena staklarska produkcija otkrivena je u Dokleji (→ Duklja), gdje je nađena staklarska radionica iz IV do sredine V vijeka. Sa druge strane, brojnost stakla iz rimskog perioda, prije svega iz rimskih gradova → Budve, Dokleje, → Risna i Municipijuma S… (→ Komini), govori da bi se staklarske radionice mogle naći i na drugim rimskim nalazištima. Stakleni predmeti na teritoriju današnje Crne Gore od I do III v. najviše su uvoženi iz istočnjačkih radionica, na prvom mjestu sirijsko-palestinskih, da bi tokom kasne antike preovladao uvoz sa zapada. Posebno važni unikatni primjerci stakla, poput → Podgoričke čaše iz Dokleje, pehara sa medaljonima i → Diatrete iz Municipijuma S… svjedoče o vrhunskim primjercima antičkog staklarstva.