Pejović, Đorđije Đoko (Gornji Ceklin, Cetinje, 1914 − Titograd, 1983), naučni savjetnik, profesor istorije, publicista. Osnovnu školu pohađao je na Cetinju. Nižu gimnaziju završio je u Podgorici (→ Gimnazija „Slobodan Škerović”, Podgorica), a šestorazrednu bogosloviju na Cetinju (→ Bogoslovija Svetog Petra Cetinjskog, Cetinje) (1936). Diplomirao je na Teološkom fakultetu u Beogradu (1940). Profesorski ispit (istorija) položio je 1952, a doktorsku disertaciju odbranio je na Filozofskom fakultetu u Beogradu 1961. godine. Poslije rata radio je kao profesor u Gimnaziji u Beranama (→ Gimnazija „Panto Mališić”, Berane), a potom je bio direktor Gimnazije u Danilovgradu (1945–1947). Poslove sekretara i predsjednika Zemaljskog odbora Sindikata prosvjetnih radnika i načelnika Savjeta za prosvjetu i kulturu NR Crne Gore pri Ministarstvu prosvjete (→ Ministarstvo prosvjete, nauke i inovacija), obavljao je u periodu od 1947. do kraja 1951. godine. Od 1952. radio je kao direktor Državnog arhiva, odnosno Arhiva SR Crne Gore na Cetinju. Bio je odgovorni urednik Istorijskih zapisa (1963–1966), a od 1964. radio je kao sekretar odjeljenja u lstorijskom institutu u Podgorici. U toj instituciji stekao je sva naučna zvanja – od naučnog saradnika do naučnog savjetnika. Biran je i za dopisnog člana → Crnogorske akademije nauka i umjetnosti (1973). Penzionisan je 1980. godine. Svoj naučni rad posvetio je istoriji Crne Gore u XIX i XX vijeku i temama iz oblasti ekonomske, privredne, političke i diplomatske istorije. Objavio je više djela: Iseljavanje Crnogoraca u XIX vijeku (Titograd, 1962), Sto pedeset godina razvoja prosvjete i kulture u Crnoj Gori: informativni pregled (Titograd, 1963), Razvitak prosvjete i kulture u Crnoj Gori: 1852–1916 (Cetinje–Titograd, 1971), Crna Gora u doba Petra I i Petra II: osnivanje države i uslovi njenog razvitka (Beograd, 1981), Prosvjetni i kulturni rad u Crnoj Gori: 1918–1941 (Cetinje–Titograd, 1982) i dr. Bio je član redakcije različitih časopisa: časopisa Arhivist, Jugoslovenskog istorijskog časopisa, → Prosvjetnog rada i dr. Dobitnik je Ordena zasluga za narod III reda (1955), Ordena zasluga za narod sa srebrnom zvijezdom (1962), Trinaestojulske nagrade (1963), Ordena bratstva i jedinstva sa srebrnim vijencem (1966) i Ordena rada sa zlatnim vijencem (1973).