Osnovna škola „Dušan Korać”, Bijelo Polje, javna ustanova za obavljanje djelatnosti osnovnog obrazovanja koja nastavlja tradiciju prve svjetovne osnovne škole u Bijelom Polju – osnovane 1845. godine. Te godine škola je otvorena u manastirskoj zgradi, a od šk. 1846/47. god. nastava se odvijala u novoj školskoj zgradi, koja je izgrađena od donacija imućnijih mještana i Crkvene opštine. Škola je u početku imala tri razreda, da bi kasnije postala četvororazredna. Pohađala su je djeca i muslimanske i pravoslavne vjeroispovijesti. U školi se radilo prema planu i programu koji je važio u Bosni i Hercegovini jer su učitelji do 1875. uglavnom bili iz tih krajeva. Prvi učitelj u ovoj školi bio je Ilija Spasojević, iz sela Žabara – iz Bosanske Posavine, koji je u toj školi službovao sedam godina. Do 1856. školu je finansirala Crkveno-školska opština, a od tada je većinu troškova snosila Srbija. Te godine (1856) za učitelja je došao Simo Čajkanović, svršeni bogoslov, rodom iz Srema, koji je prethodno službovao u Sarajevu. Godine 1859. školu je pohađalo 55 učenika. U salnami (godišnjaku) Bosanskog vilajeta navodi se da je šk. 1867/68. god. škola u Bijelom Polju imala 37 učenika i 13 učenica. Od 1856. nastava se zasnivala na redukovnom programu škola u Srbiji i na srpskim udžbenicima. Nakon balkanskih ratova prosvjetna vlast Crne Gore preuzela je nadležnost nad školama u novooslobođenim krajevima. U septembru 1913. obnovljen je rad škole u Bijelom Polju pod crnogorskom upravom. Škola je u to vrijeme imala više od 150 đaka, upravitelj je bio Miloš Bakić, a među pet nastavnika škole bile su i dvije učiteljice – Danojla Šiljak-Zečević i Mileva Radonjić. Iako je škola funkcionisala u teškim finansijskim uslovima, u naredne tri godine broj učenika i nastavnika povećan je tri puta. Školu su masovnije počela da pohađaju i djeca muslimanske vjeroispovijesti. U vrijeme austrougarske okupacije, tokom Prvog svjetskog rata, škola je radila dvije školske godine – 1916/17. i 1917/18; dovedena su tri učitelja iz Slovenije da uče djecu i oni su radili prema planu i programu škola u Hrvatskoj. Nakon stvaranja Kraljevine SHS, Narodna osnovna škola (kako se zvanično zvala) sve do 1929. nastavila je sa radom po Zakonu o školama Srbije (iz 1904). U školi su upotrebljavani udžbenici koji su se primjenjivali i štampali u Srbiji. Nova školska zgrada sagrađena je 1926. godine. Tih godina dolazi do naglog priliva učenika: šk. 1928/29. god. upisano je 346 učenika, šk. 1929/30. god. upisana su 374 učenika (210 učenika i 164 učenice), a šk. 1930/31. god. upisan je 381 učenik (208 učenika i 173 učenice). Godine 1931. odlučeno je da škola nosi naziv – Bjelopoljska osnovna škola „Knez Miroslav”. Tu odluku odobrila je Banska uprava sa Cetinja, a potvrdilo ju je Ministarstvo prosvjete Kraljevine Jugoslavije (→ Ministarstvo prosvjete, nauke i inovacija). Tokom Drugog svjetskog rata škola nije redovno radila, a nastavu je pohađalo mnogo manje učenika. Ona je pod nazivom Narodna osnovna škola obnovila rad u septembru 1944, aktivnošću tadašnjeg povjerenika (referenta) Prosvjetnog odsjeka Sreskog narodnooslobodilačkog odbora Bijelog Polja – → Pavla Žižića. Upisano je preko 200 učenika, u sedam odjeljenja. Škola je 1948. dobila naziv Narodna osnovna škola „Aleksa – Bećo Đilas”, i to ime nosila je do ujedinjavanja sa Nižom realnom gimnazijom (→ Gimnazija „Miloje Dobrašinović”, Bijelo Polje). Do 1950. u Bijelom Polju realizuje se sedmogodišnje obrazovanje, kroz dvije samostalne škole: Narodnu osnovnu školu do četvrtog razreda, i Nižu realnu gimnaziju (trorazrednu). U septembru 1950. došlo je do ujedinjenja te dvije škole u jedinstvenu osmogodišnju školu (nižu gimnaziju) – ili osmoljetku. Nastava je organizovana u staroj školskoj zgradi, u donjem dijelu varoši. Potom je došlo do podjele učenika i nastavnika na dvije osmogodišnje škole: Osmoljetku br. 1 i Osmoljetku br. 2. Podijeljene osmoljetke radile su samo jednu školsku godinu. Školske 1951/52. god. radila je samo jedna osmogodišnja škola (Niža realna gimnazija). Tokom drugog polugodišta šk. 1952/53. god. ponovo je došlo do podjele osmogodišnje škole u Bijelom Polju – na Prvu i Drugu. Početkom šk. 1953/54. god. Druga osmogodišnja škola prerasla je u Višu realnu gimnaziju u Bijelom Polju, za čijeg direktora je postavljen → Miloje Dobrašinović. Potpuno osmorazredno obrazovanje u Bijelom Polju šk. 1954/55. god. učenici su sticali u osmogodišnjoj školi, koja je radila u školskom objektu u Pruškoj. Početkom šk. 1955/56. god. niži razredi (od prvog do četvrtog) izdvojeni su iz sastava Više realne gimnazije u Bijelom Polju i obrazovane su dvije osmorazredne škole za obavezno školovanje mladih – Prva i Druga. Tri godine kasnije, šk. 1958/59. god., ponovo se u Bijelom Polju spajaju osmogodišnje škole. U početku se ujedinjena škola zvala: Osmogodišnja škola – Opština Bijelo Polje (1958), a kasnije: Osnovna škola, Bijelo Polje. Novo razdvajanje osmogodišnje škole uslijedilo je šk. 1959/60. god. (na Prvu i Drugu osnovnu školu). Odlukom Savjeta za prosvjetu i kulturu Narodnog odbora opštine Bijelo Polje, 1960. potvrđena je ranije donesena odluka da Prva osnovna škola u Bijelom Polju nosi ime → Dušana Koraća, predratnog učitelja, revolucionara i prvoborca. Od tada se njen naziv nije mijenjao. Te godine pokrenut je i đački list Vidici, čiji je glavni i odgovorni urednik bio Vojislav Vukčević. Nakon četiri broja list je prestao da izlazi. Školske 1961/62. god. školi su priključene, kao područna odjeljenja, dotadašnje samostalne četvororazredne osnovne škole – u Selima, Lješnici, Nedakusima i Kukuljama. U školi je 1977. oformljeno odjeljenje Specijalne škole (djece sa smetnjama/teškoćama u razvoju). Od šk. 2009/10. god. u školi se realizuje obrazovno-vaspitni program devetogodišnje osnovne škole. Škola je dobitnik više nagrada i priznanja, među kojima su → Nagrada „Oktoih” (1981) i Nagrada oslobođenja Bijelog Polja – „3 januar”. Školske 2023/24. god. matičnu osmogodišnu školu pohađala su 783 učenika.

Osnovna škola Grančarevo počela je sa radom početkom šk. 1913/1914. godine. Nastava je izvođena u zgradi → mekteba. Prvi učitelj bio je Marko Ž. Rakočević, rodom iz Kolašina. Kada je počeo Prvi svjetski rat, škola je prestala sa radom. Nastava u školi obnovljena je 1919, i to u kući Jovana Babića, pod planinom Lisom. Od naredne školske godine škola je radila u kući Đola Grbe, u Donjem Grančarevu, sve do podizanja nove školske zgrade 1924. godine. Školske 1920/21. god. škola je u četiri razreda imala 44 učenika, a godinu kasnije 61 učenika. Škola je radila sve od Aprilskog rata 1941. godine. Nastavila je da radi u oktobru 1944, u kući Radoja Medojevića jer je školska zgrada stradala tokom rata. U novembru 1945. škola je podijeljena na Osnovnu školu u Gornjem Grančarevu i Osnovnu školu u Donjem Grančarevu. Tako je radila sve do podizanja nove školske zgrade 1951, kada je nastava ponovo objedinjena u jednoj školi. Početkom školske 1962/1963. god. Narodna osnovna škola u Grančarevu pripojena je kao područno odjeljenje osmogodišnjoj školi u Tomaševu (→ Osnovna škola „Krsto Radojević”, Tomaševo, Bijelo Polje). Početkom školske 1978/79. god. škola je postala područno odjeljenje OŠ „Dušan Korać” u Bijelom Polju. Školske 2023/24. god. područno odjeljenje u Grančarevu pohađala su tri učenika. Narodna osnovna škola Sela počela je sa radom u oktobru 1944. u školskoj zgradi koja je sagrađena nekolike godine ranije. Prvi učitelj bio je Manojle Pajović. U početku su bila dva kombinovana odjeljenja, koja su ukupno imala između 100 i 140 učenika. Škola je zbog nedostatka učenika zatvorena šk. 1993/94. godine.