Riječani, višeslojni arheološki lokalitet u istoimenom selu u Banjanima, 30-ak km zapadno od Nikšića. Na ovom području otkriveno je više arheoloških lokaliteta, od praistorije do srednjeg vijeka. Ovdje se nalazi veći broj → tumula od kojih su 1977. istražena dva na istočnom prevoju Riječanskog brda i dva iznad mjesta Suntulija i prema siromašnim keramičkim nalazima datovani su u kraj ranog → bronzanog doba. Formirani su od krupnijeg i sitnijeg lomljenog kamena, koji je slagan tehnikom „na nož” na očišćenu i nivelisanu osnovu, koja je bila opasana masivnim prstenom, načinjenim od većih kamenih blokova. U jednom tumulu su otkriveni osteološki tragovi iz razorenog centralnog groba, a u dva su konstatovane grobne konstrukcije, od kojih jednu čini poremećen i opljačkan grob, tipa ciste sa pokojnikom, koji je vjerovatno primarno bio u zgrčenom položaju. U drugom tumulu je sasvim drugačija grobna konstrukcija. Na osnovi, na „odru” od sitnog šljunka bio je položen pokojnik, prema otkrivenim ostacima, vjerovatno u zgrčenom položaju. Preko njega su poslagane kamene ploče sa ostacima gari i pepela, mogući tragovi pogrebnog rituala, kao i manja kupolasta konstrukcija kao osnova za tumul. Tokom 2012. istraživan je tumul koji se nalazio na isturenoj krečnjačkoj gredi, sa prečnikom od 16 m i visinom od oko 1,8 m. Formiran je od lomljenog kamena i sitnije kamene drobine, koja se mjestimično pojavljuje na gotovo cijeloj površini humke. Na tako pripremljenoj podlozi, u centralnom dijelu, podignuta je grobna konstrukcija, orijentisana pravcem jugozapad–sjeveroistok. Grobna konstrukcija je pravougaonog oblika, dimenzija 1,4 x 0,7 m, a formirana je od nasatice postavljenih kamenih ploča. U grobnoj konstrukciji nijesu nađeni ostaci sahranjenog pokojnika. Po polaganju pokojnika, grob je prekriven sa tri neobrađene kamene ploče, a potom je nasut sitnijom kamenom drobinom. Od pokretnih nalaza pronađen je fragment manjeg keramičkog lonca i jedna bronzana karičica. Tumul je hronološki oprijedijeljen u bronzano doba. Ispod zapadnog dijela nalazi se savremena cistijerna za vodu koja je dijelom devastirala tumul. Na → Budetinoj gradini koja se nalazi istočno od naselja Suntulije, otkriven je veliki broj pokretnog arheološkog materijala iz praistorijskog perioda: keramika, srebrni i bronzani novčići. Pretpostavlja se da se na ovom prostoru nalazio kastel (lat. Salthua, Saltua, Saluntum), čija lokacija nije tačno ubicirana. Po jednoj teoriji kastel se nalazio u ravnom dijelu polja zvanom Suntulija u gornjim Riječanima, a po drugoj na Budetinoj gradini. Prvi put kastel je bio predmet interesovanja stručne javnosti 1905, kada su objavljena dva epigrafska natpisa. Na jednom se pominje Kaj, Epikadov sin prvak Dokleata (Gaius Epicadi filius princeps civitatis Docleatium, → Duklja), a na drugom Agiro, sin Epikadov, prvak kastela Saltua (Agirro Epicadi filius princeps castelli Salthua). Pomenuta imena su ilirska, dok natpisi pripadaju I vijeku. Sistematskim arheološkim istraživanjima vršenim 2012. i 2013. otkriveni su arhitektonski ostaci tri memorijalne grobnice koje se pružaju u nizu. Prve dvije, na sjeveroistočnoj strani su monumentalne građevine, rađene od velikih, fino klesanih, kamenih blokova spajanih gvozdenim klamfama. Radi se o građevinama koje nijesu imala funkciju sahrane, već su bile vezane za kult. Pretpostavlja se da ranije objavljeni natpisi Epikada potiču sa ovih memorija, i da se radi o dijelu antičke nekropole koja se datuje u I i II vijek. U južnom dijelu Suntulije otkriveni su temelji velikog kompleksa građevina dimenzija 14 x 9 m, koji se pruža istok–zapad, vikusa (vicusa), koji vjerovatno predstavlja dio kastela Salthua. U istočnom dijelu Suntulije otkriven je objekat koji je dijelom devastiran poljoprivrednim radovima. Nalazi novčića ilirskog kralja → Balajosa (→ Numizmatika) i drugi nalazi iz rimskog perioda na ovom prostoru svjedoče o životu u Suntuliji od polovine III v. p. n. e. do IV vijeka.