Volujica, arheološki lokalitet na istoimenom brdu i rtu koji odvaja Barsko Polje od otvorenog mora, u Baru. Na ovom potezu nalazi se više → gradina i → tumula iz bronzanog i gvozdenog doba. Razoreni perimetralni tumul formiran je na vještački zaravnjenom platou, koji je u narodu poznat kao Vrh od Grobovlja. Možemo ga vezati sa bronzanodopskom gradinom trapezoidnog oblika, situiranoj prema padini koja se blago spušta ka moru (→ bronzano doba). Rekognosciranje ovog područja na kome se nalaze još dva tumula vršeno je 1978. godine. Tom prilikom je pronađena veća količina gradinske keramike: djelovi velikih pitosa sa rupičasto utisnutim ukrasima po obodu i vrhu drške, ulomci zdjela, manji fragmenti kruškolikih pehara i dr. U osnovi gradine su kućišta, gusto raspoređena unutar suhozidnog bedema, a potvrđuju ih ostaci podnica od zapečene gline crvene boje. Nekoliko metara prema sjeverozapadu započinje zaravnjeni plato (dimenzija 40 x 80 m), na kome se nalazila ilirsko-helenistička gradina, od koje su na sjeveroistočnom dijelu očuvani ostaci megalitskih blokova. Od ovog zida očuvao se samo jugoistočni dio, u dužini od oko desetak metara, visine oko 1,9 m. Nešto dalje, na istom brdu, nalaze se tri devastirana tumula. Sastavni dio Volujice je i brdo Gorak, na kome se nalazi veća prstenasta gradina. Arheološki materijal pripada epohi → gvozdenog doba, na šta najviše ukazuju djelovi pehara sa malim drškama koje nadvisuju obod, lonci i pitosi sa potkovičastim i jezičastim drškama, itd. Takođe, gradine se nalaze i na volujičkim uzvišenjima Filintuz i Mogila, na kojima se po površini može naići na praistorijsku keramiku (VIII–VI v. p. n. e.). Sudeći po arheološkoj prospekciji, život po obodu Volujice odvijao se od kraja bronzanog doba pa sve do iliro-helenističkog perioda, o čemu najbolje svjedoče nalazi gvozdenodopske i helenističke keramike iz bunara u zaseoku Kapljeva sa sjeverne strane Volujice (→ Barsko Polje).