Rudarstvo, privredna djelatnost koja obuhvata pronalaženje, vađenje i primarnu obradu mineralnih sirovina iz zemljine kore. Tokom antike i srednjeg vijeka pod istim pojmom podrazumijevala se i organizacija koja je uključivala poslove nalaženja ležišta, snabdijevanja i rukovođenja radom, kao i preduzetništvo rudnikom. Iako početke rudarenja možemo povezati za eksploataciju kremena u starijem kamenom dobu (→ paleolit), razvoj rudarstva otpočinje sa prvom upotrebom metala u eneolitu (sredina VI milenijuma). Veliki tehnološki napredak uslijedio je otkrićem bronze (IV milenijum) koja je bila u široj upotrebi sve do I milenijuma, kada gvožđe preuzima primat. Veća i raznovrsnija eksploatacija rudnih bogatstava podsticala je razvoj metalurških centara, zanatstva i trgovine, što je uslovilo rast značaja rudarstva kao grane privrede. Za vrijeme rimskog i srednjovjekovnog doba stvorena je uređena rudarska organizacija sa jasnim propisima zavisno od vrste i značaja rude. O praistorijskoj i antičkoj rudarskoj djelatnosti na teritoriji Crne Gore nema neposrednih dokaza. Po pojedinim navodima, mogla se odvijati u oblastima rijeke Ćehotine kod Pljevalja i pritoka rijeke Tare kod Mojkovca. Posredno da su rudarske djelatnosti postojale na sjeveru Crne Gore u predrimsko i rimsko vrijeme, govori podatak da je ta oblast bila naseljena ilirskim plemenom → Pirusti, koji su u pisanim izvorima bili poznati kao odlični rudari. Prvi konkretniji podaci o rudarstvu na teritoriji Crne Gore potiču iz srednjeg vijeka. Počev od sredine XIII v. dolaskom Sasa i nove rudarske tehnike otpočet je intenzivan rad → rudnika Brskovo. Osim ovog značajnog rudnika koji je zahvatao širu oblast Bjelasice, ostaci šljačišta i okana, koja se povezuju sa srednjovjekovnim rudarstvom, otkrivena su u Šupljoj stijeni kod Pljevalja i Šćepan Polju u Plužinama (→ Stari rudnik).