Mijović, Pavle (Brijege, Crmnica, Crna Gora, 21. VI 1914 – Podgorica, 6. II 1996), istoričar umjetnosti. Studirao je na Medicinskom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Godine 1933. pridružio se revolucionarnom pokretu, a tokom Drugog svjetskog rata učestvovao je u Trinaestojulskom ustanku i bio pripadnik antifašističkog pokreta Jugoslavije. Nakon rata bavio se novinarstvom i društveno-političkim radom, a bio je aktivan i u diplomatskoj službi. Diplomirao je (1956) i doktorirao (1964) istoriju umjetnosti na beogradskom Filozofskom fakultetu. Bio je zaposlen u Arheološkom institutu u Beogradu (1960–1982) i kao profesor na Kulturološkom fakultetu Univerziteta „Veljko Vlahović” na Cetinju, gdje je obavljao i funkciju dekana (1980–1981). Bio je član CANU. Jedan je od osnivača Matice crnogorske (1993) i prvi predsjednik Crnogorskog PEN centra (1990–1993). Inicirao je i direktno doprinio osnivanju muzeja u Ulcinju (1975). Rukovodio je i učestvovao u brojnim arheološkim projektima u Crnoj Gori, među kojima su istraživanja → Ulcinja, → Svača, → Kruča, → Starog Bara, → Kotora, Podgorice. Autor je više knjiga, među kojima su Ozloglašeno nasljeđe (1971), Umjetničko blago Crne Gore (1980), Pradavne i davne kulture Crne Gore (1987), Ipak, nasljeđe (1992), Tipologija crkvenih spomenika Crne Gore (1996) i Od Dokleje do Podgorice (1998), a koautorski potpisuje monografije Gradovi i utvrđenja u Crnoj Gori (1975) i Ulcinj I (1981). U prvom tomu druge knjige Istorija Crne Gore: od kraja XII do kraja XV vijeka (1970) napisao je poglavlje o slikarstvu i primijenjenoj umjetnosti. Za monografiju Menolog: istorijsko-umetnička istraživanja (1973) dobio je prestižnu nagradu „Gustave Schlumberger” Francuske akademije lijepih umjetnosti. Dobitnik je brojnih priznanja, među kojima su Partizanska spomenica 1941, Orden zasluga za narod II reda (1946, 1947), Orden bratstva jedinstva I reda (1947), Trinaestojulska nagrada (1971).