Veković, Divna (Lužac, Berane, 1886 – Zidani most, Slovenija, 1944), ljekarka, prevoditeljka. Osnovnu školu završila je u Manastiru Đurđevi stupovi, a nižu gimnaziju u Skoplju. Nastavila je školovanje na → Djevojačkom institutu na Cetinju. Dobila je stipendiju od kralja → Nikole I Petrovića Njegoša i upućena je 1905. na dalje školovanje u Francusku. Završila je pripremni razred babičke i nudiljske škole u Amijeu (1906). Naredne godine nastavila je školovanje u Parizu i diplomirala na Medicinskom fakultetu na Sorboni (1907). Prva crnogorska ljekarka, pored primarnog poziva, bavila se i književnim stvaralaštvom, slikarstvom i prevođenjem. Govorila je četiri svjetska jezika – francuski, italijanski, engleski i ruski. Bila je članica Međunarodnog crvenog krsta u Ženevi. Njegošev Gorski vijenac prevela je na francuski jezik 1917. godine. Autorka je dva rječnika francuske gramatike, a prepjevala je na francuski jezik pjesme J. J. Zmaja, prevela je Život i običaje srpskog naroda → Vuka Stefanovića Karadžića, te zbirku narodnih priča. Bavila se prikupljanjem narodnih umotvorina, običaja i nošnji u Vasojevićima i Crnoj Gori. Doktorsku disertaciju iz književnosti na Beogradskom univerzitetu odbranila je 1926. godine. Radila je kao profesor higijene, francuskog i italijanskog jezika u beranskoj gimnaziji. Zbog doprinosa francuskoj kulturi odlikovana je Legijom časti. Kralj Nikola dodijelio joj je Spomen-broš sa likom Njegoša, a kralj Petar I Karađorđević Orden Karađorđeve zvezde sa mačevima.