Vuković, Novo (Merulja, Žabljak, 1937 – Beograd, 2002), univerzitetski profesor, teoretičar i istoričar književnosti. Osnovnu školu završio je u Novakovićima (→ Osnovna škola „Dušan Obradović”, Žabljak). U Pljevljima je stekao gimnazijsko obrazovanje (→ Gimnazija „Tanasije Pejatović”, Pljevlja), a diplomirao je na Filozofskom fakultetu (grupa za jugoslovensku i opštu književnost) u Beogradu (1960). Magistrirao je (1967) i doktorirao (1975) na Filološkom fakultetu u Beogradu. Radio je kao profesor Učiteljske škole (→ Učiteljske škole), zatim Pedagoške akademije, pa Nastavničkog odnosno Filozofskog fakulteta u Nikšiću. Zvanje redovnog profesora stekao je 1983. godine. Autor je većeg broja knjiga i naučnih članaka: Iza granica mogućeg (Beograd, 1979), Pripovijedanje kao opsesija (Cetinje, 1980), Ogledi iz književnosti (Titograd, 1984), Pripovijetke Stefana Mitrova Ljubiše (Beograd, 1985), Putevima stilističke ideje (Podgorica, 2000) i dr. Uređivao je naučne časopise, među kojima je i Glasnik odjeljenja umjetnosti CANU. Za vanrednog člana → Crnogorske akademije nauka i umjetnosti izabran je 1993, a za redovnog člana 1996. godine. Dobitnik je → Nagrade „Oktoih” (1981), Septembarske nagrade oslobođenja Nikšića (1990) i drugih priznanja.