Vrčević, Vuk (Risan, 1811 – Dubrovnik, 1882), učitelj, književnik. Kratko je učio u školi svog oca, opštinskog pisara i učitelja, pomažući mu u pisarskim i učiteljskim poslovima. U dvanaestoj godini počeo je da uči italijanski jezik, potom je postao pisar u Risnu, a 1829. prešao je u Budvu. U Budvi se bavio trgovinom i u njoj je proveo deset godina. Sa → Petrom II Petrovićem Njegošem upoznao se 1830, a Njegoševu Svobodijadu prepisao je u Mainama 1836. godine. Od 1841. bio je sekretar u Grblju, a od januara 1847. stalni učitelj. Iste godine putovao je u Trst i sreo se sa → Vukom Karadžićem, koji je uticao na njegov književni angažman. U Risnu je 1848. radio kao opštinski sekretar i učitelj, 1849. radio je u Kotoru, a 1852. postao je sekretar knjaza → Danila I Petrovića Njegoša na Cetinju. Zbog službe je prešao u Zadar 1855, a 1861. postavljen je za konzularnog agenta Austrougarske u Trebinju. U tom periodu bavio se skupljanjem narodnih pjesama, pripovijedaka, zagonetaka, poslovica i vjerovanja. Bavio se istorijom književnosti, etnologijom, narodnom i pravnom istorijom. Za vicekonzula izabran je 1871. i na toj dužnosti ostao je do predaje Trebinja austrougarskoj vojsci 1878. godine. Penzionisan je 1879. godine. Tada je prešao u Dubrovnik i ostao je u njemu do smrti. Neka od njegovih djela iz bogate zaostavštine jesu: Moralno-zabavne i šaljivo-poučitelne srbske zagonetke s dotičnim na kraju tolkovanjem (Zadar, 1857), Srpske narodne pripovijetke ponajviše kratke i šaljive, knj. 1 (Beograd, 1868), Narodne pripovijetke ponajviše kratke i šaljive (Dubrovnik, 1886), Narodne pripovijesti i presude iz života po Boki Kotorskoj, Hercegovini i Crnoj Gori (Dubrovnik, 1890), Ogranci za istoriju Crne Gore (Cetinje, 1950). Nakon sređivanja knjaževe arhive dobio je visoko crnogorsko odlikovanje – Danilov krst. Godine 1876. odlikovan je Viteškim krstom Franje Josipa, a 1879. dodijeljena mu je austrijska ratna medalja.