Pogačar, Anton (Celje, 1913 – Pula, 1995), muzički pedagog, kompozitor. Muzičko obrazovanje započeo je u Vojnoj muzičkoj školi u Vršcu (1920–1941). Nakon toga djelovao je kao vojni muzičar u Ljubljani, a zatim je nastavio studije kompozicije na Državnom konzervatorijumu (1926–1939) u klasi kompozitora Slavka Osterca (1895–1941). Po diplomiranju djelovao je kao nastavnik u muzičkoj školi u rodnom Celju. Godine 1946. preselio se u Crnu Goru i postao je stručni pedagoški savjetnik, čija je misija bila da pomogne u organizaciji i razvoju muzičkog obrazovanja. Od 1946. do 1963. radio je kao muzički pedagog, prvenstveno teorijskih predmeta, violine i klavira, ali i kao pedagoški savjetnik u brojnim tijelima namijenjenim oblasti prosvjete u Crnoj Gori. Bio je prvi direktor muzičke škole „Njegoš” na Cetinju (→ Škola za osnovno muzičko obrazovanje „Savo Popović”, Cetinje) (1947–1951) i direktor muzičke škole „Njegoš” u Kotoru (→ Škola za osnovno i srednje muzičko obrazovanje „Vida Matjan”, Kotor). Osim toga, predavao je teorijske predmete i violinu. Na njegovu inicijativu škola na Cetinju već u drugoj godini postojanja organizovala je redovne javne nastupe učenika i profesora, čak i na otvorenom, a u aprilu 1948. ostvarila je i turneju (Skadar, Tirana). Djelovao je u Upravnom odboru Kulturno-prosvjetnog saveza NR Crne Gore, osnovanog na Cetinju 1948, čiji je cilj bio da „objedini idejno rukovođenje i kontrolu nad čitavim razvitkom kulturno-umjetničkog života”. Od osnivanja Savjeta za likovnu umjetnost, muziku i umjetničko školstvo pri Ministarstvu prosvjete NR Crne Gore (→ Kontrola i savjetovanje u crnogorskom školskom sistemu) (1950), vodećeg tijela za pitanja umjetničkog obrazovanja u Crnoj Gori, djelovao je kao referent za muziku. Iste godine u decembru osnovan je i Pedagoški savjet pri Ministarstvu prosvjete NR Crne Gore (→ Nacionalni savjet za obrazovanje), čiji je takođe bio referent za oblast muzike. Bio je jedini muzičar koga je Ministarstvo prosvjete Crne Gore (→ Ministarstvo prosvjete, nauke i inovacija) angažovalo za organizaciju obilježavanja stogodišnjice Gorskog vijenca 1947. godine. Baveći se staleškim pitanjima muzičara bio je i među inicijatorima osnivanja Udruženja kompozitora Crne Gore (1949) i prvi predsjednik Udruženja. Učestvovao je u osnivanju i bio predsjednik Upravnog odbora Asocijacije produktivnih i reproduktivnih umjetnika Crne Gore (1949) i sekretar Udruženja muzičara Crne Gore (1955). Godine 1963. odselio se u Pulu, gdje je ostao do kraja života. Autor je prvog udžbenika u Crnoj Gori namijenjenog nastavnicima u muzičkim školama – Muzički priručnik za nastavu pjevanja u srednjim i muzičkim školama (Cetinje, 1948). Bavio se i muzičkom publicistikom. Tekstove o problemima kako crnogorske tako i muzike različitih nacija, različitih žanrova, o pitanjima muzičkog i umjetničkog obrazovanja publikovao je u listovima: Ovdje, → Prosvjetni rad, Stvaranje, kao i u dnevnom listu Pobjeda. Komponovao je horsku, vokalno-instrumentalnu i instrumentalnu muziku. Prije dolaska u Crnu Goru komponovao je narodne i partizanske pjesme uz klavirsku harmoniku na slovenačkom – Pionir na harmoniko: 100 vaj za začetnike (1946). U Crnoj Gori komponovao je dvije zbirke horske muzike: Zvuci iz Crne Gore: crnogorskoj omladini zbirka dječjih i mješovitih horova (1947) i Pjesme za pionire, zbirka dječjih pjesama (1950). Komponovao je i zasebne horske kompozicije i masovne pjesme uz pratnju klavira – kao npr. Pjesme graditeljima pruge Titograd–Nikšić, na tekst V. Đuranovića, za mješoviti hor i klavir. Od njegovih instrumentalnih kompozicija najznačajnije su: Motiv iz Crne Gore za violinu i klavir (1949), Romansa za violončelo i klavir (1949), Dobroćanska rapsodija, Kanconeta, svita U proleće i Škaljarski ples. Dobitnik je nagrade Predsjedništva Vlade NR Crne Gore (1950) i Trinaestojulske nagrade.