Ivanović, Aleksa (Cetinje, 1888 – Podgorica, 1940), horovođa, muzički pedagog, dirigent, kompozitor. Muzičko obrazovanje započeo je u Vojnoj muzici na Cetinju. Kratko vrijeme proveo je u ansamblu „Srpska muzika” u Dubrovniku. Zapažen je kao vojni muzičar i dobio je stipendiju za studije na Muzičkom konzervatorijumu u Pragu. Nakon sticanja diplome 1911, vratio se iz Praga na Cetinje i stupio je na muzičku scenu – najprije kao klavirski korepetitor, a zatim kao horovođa. Nakon Prvog svjetskog rata proširio je Pjevačko društvo „Njegoš” (→ Muzička škola Muzičkog društva „Njegoš”, Cetinje) u mješoviti hor. Godine 1921. preselio se u Podgoricu, gdje je vodio pjevačka društva „Branko”, „Njegoš”, „Naprednik” i „Gajret”. Posebno je bio vezan za Pjevačko društvo „Branko”, čiji je orkestar vodio od 1921, da bi 1925. pri toj instituciji osnovao mješoviti hor, 1930. salonski gudački orkestar i 1937. muzičku školu. Bio je i kapelnik Sokolske muzike, a kao dirigent vodio je Gradsku bleh muziku od 1921. godine. Godine 1931. osnovao je prvi kamerni simfonijski orkestar u Podgorici. Uz muzičko-izvođačku djelatnost, bavio se i komponovanjem dječje i orkestarske muzike – npr. komponovao je Fantaziju za gudačke isntrumente. Muzičko-pedagoškom djelatnošću bavio se na Cetinju i u Podgorici. Bio je nastavnik muzičke kulture – „učitelj vještina” u cetinjskoj gimnaziji (→ Gimnazija, Cetinje) od 1920. i u Realnoj gimnaziji u Podgorici (→ Gimnazija „Slobodan Škerović”, Podgorica) od 1929. do 1936. godine. Bio je nastavnik muzičkih predmeta i direktor Muzičke škole Pjevačkog društva „Branko” u Podgorici od njenog osnivanja do svoje smrti i ujedno do zatvaranja škole (1937–1940). Posljednje mjesece života (1940) proveo je kao privatni nastavnik klavira i violine.