Muzička škola Muzičkog društva „Njegoš”, Cetinje, prva muzička škola, subvencionisana od strane države, osnovana u Zetskoj banovini 1929. pri Muzičkom pjevačkom društvu (MPD) „Njegoš” na Cetinju. U okviru Pravila iz 1929. MPD „Njegoš” sa Cetinja predvidjelo je u svojoj strukturi tri odsjeka: pjevački, orkestarski i muzičku školu. Međutim, u prigodnim tekstovima o godišnjicama može se naići na podatke o neformalnom radu škole pri MPD „Njegoš” od 1927. godine. Inicijativa za osnivanje muzičke škole potekla je od → Jovana Miloševića, koji se po završetku studija kompozicije i dirigovanja iz Praga vratio na Cetinje, gdje je preuzeo ulogu dirigenta orkestra MPD „Njegoš”. Nakon godina priprema za rad škole (1927–1929), Milošević je postao njen prvi zvanični upravnik i nastavnik nekoliko predmeta. Zvanični rad muzičke škole na Cetinju odobrila je Kraljevska banska uprava Zetske banovine, potvrdom štampane verzije Pravila iz 1929. godine. Prema korespondenciji sa Opštim odjeljenjem Ministarstva prosvjete Kraljevine Jugoslavije, škola je 1932. zavedena u registar škola, a njen nastavni plan zvanično je odobren u oktobru iste godine. Osnovana je pod pokroviteljstvom kralja Aleksandra I Karađorđevića (1888–1934), nakon čije smrti se kao pokrovitelj navodi kralj Petar II Karađorđević. U Pravilima (MPD „Njegoš”) utvrđenim 1932. navode se sljedeći zadaci škole: „1. da njeguje domaću muziku i onu stranu koja će pravilno i zdravo uticati na razvijanje domaće muzike i 2. da teorijskom i praktičnom nastavom sprema nastavnike pjevanja i sviranja, horovođe, kapelnike građanske i vojne, pjevače, umjetnike, svirače i kompozitore”. Nastava je bila podijeljena na tri „škole” odnosno odsjeka u savremenom značenju: solo pjevanje, instrumenti i muzička teorija. Ovi odsjeci dalje su se dijelili na trogodišnje niže i više odsjeke obrazovanja. Na odsjeku solo pjevanja bilo je predviđeno opredjeljivanje u višim odsjecima između operskog i koncertnog pjevanja. Bili su predviđeni i trogodišnji pripremni razredi na odsjecima za klavir i violinu. Škola je podrazumijevala i ograničenja s obzirom na uzrast učenika prilikom upisa: učenici su se u „pripravni” razred upisivali sa osam godina, na solo pjevanje sa 16 ili nakon završetka perioda mutacije, na odsjeke za klavir, harfu, violinu i violončelo sa 11, a na kontrabas i duvačke instrumente sa 14 godina. Uspostavljanje škole pri MPD „Njegoš” na Cetinju odvijalo se u toku mandata predsjednika Dušana Pajevića, koji je bio potpisnik svih zvaničnih dokumenata. Iako je u Pravilima iz 1932. predviđeno da se škola finansira iz budžeta navedenog društva, već naredne godine Ministarstvo prosvjete Kraljevine Jugoslavije doniralo je subvenciju od 54.000 dinara, što će se nastaviti i u narednim godinama, budući da je rad u školi iziskivao i prepravke zgrade i niz dodatnih troškova za koje su se obraćali Ministarstvu. U prvim godinama škola je djelovala sa dva stalna nastavnika i jednim nastavnikom-kapelnikom, zatim direktorom, sekretarom i poslužiteljem. Pored Cetinjanina J. Miloševića i hrvatskog pedagoga Mila Cipre (1906–1985), koji su obilježili utemeljivačke godine rada škole, stalni profesori muzičke škole na Cetinju sve do 1941. bili su pedagozi češkog porijekla – nastavnik klavira → Bohuslav (Bogoslav) Šula i nastavnica violine Eleonora Stejskal. Školske 1933/34. god. na mjestu upravnika, tj. direktora bio je Milo Cipra, koji je bio i nastavnik muzičke teorije i klavira. Od šk. 1934/35. god. do šk. 1938/39. god. školom je upravljao B. Šula, a potom se J. Milošević vratio na dužnost direktora i obavljao ju je sve do početka Drugog svjetskog rata. Broj upisanih učenika mijenjao se: od 70 učenika prve šk. 1932/33. god. pao je na 46 tokom šk. 1938/39. god, a naredne šk. 1939/40. god. na 26 učenika usljed nedostatka nastavnika. Međutim, o uspješnim godišnjim koncertima učenika u prostorijama Doma škole svjedoče brojni izveštaji u vodećim lokalnim listovima, npr. u cetinjskom Zetskom glasniku, ali i u listovima Kraljevine Jugoslavije – kao npr. u beogradskoj Pravdi 1937, u kojoj je navedeno da su učenici klavira, violine i violončela bili najuspješniji te godine. Škola je prestala sa radom tokom Drugog svetskog rata (1941).