Čubrović, Pavle (Dapsiće, Berane, 1880 – Beograd, 1942), učitelj, profesor, pedagog. Osnovno obrazovanje stekao je u školi pri Manastiru Đurđevi stupovi (→ Prosvjetiteljstvo u Manastiru Đurđevi stupovi). Nižu gimnaziju pohađao je u Užicu i Beogradu. Učiteljsku školu završio je u Aleksincu. Nakon toga obrazovanje je nastavio na Velikoj školi u Beogradu, na kojoj je diplomirao (1907). Od septembra iste godine studirao je u Jeni i Lajpcigu, gdje je doktorirao (1911). Tokom 1911. kratko je radio kao profesor Bogoslovsko-učiteljske škole na Cetinju (→ Bogoslovija Svetog Petra Cetinjskog, Cetinje). Iste godine otišao je u Beograd, a kasnije je radio kao gimnazijski profesor u Čačku i Prilepu. Bio je učesnik balkanskih ratova i Prvog svjetskog rata. Od 1919. nalazio se na poziciji direktora beranske gimnazije (→ Gimnazija „Panto Mališić”, Berane), pri kojoj je otvorio pedagoško odjeljenje, koje je kasnije preraslo u Učiteljsku školu (→ Učiteljske škole). Tokom 1920. radio je kao docent Univerziteta u Skoplju. Od 1932. do 1941. bio je član Državnog savjeta Kraljevine Jugoslavije. Bio je član Demokratske stranke i biran je za narodnog poslanika Kraljevine SHS 1920. i 1927. godine. Tokom 1925. postao je urednik časopisa Pedagoški savremenik, a između 1938. i 1940. bio je direktor i glavni i odgovorni urednik „Narodne knjige” u Beogradu. Njegova najpoznatija pedagoška i politička djela jesu Osnovi pedagogije (Beograd, 1922), Politički bukvar ili kratak uvod u politiku (Beograd, 1926) i Razvoj moralnih vrlina (Kosovska Mitrovica, 2011). Autor je više članaka u stručnim pedagoškim časopisima, kao što su Učitelj, Pedagoški savremenik, Narodna prosveta i Jugoslovenska stručna štampa.