Prosvjetiteljstvo u Manastiru Đurđevi stupovi, prepisivačko mjesto i monaška škola. Najstariji sačuvani podatak o prepisivačkoj djelatnosti u Manastiru Đurđevi stupovi nalazi se u Trebniku Manastira Svete Trojice kod Pljevalja (→ Skriptorij i biblioteka u Manastiru Svete Trojice). Prva redakcija Trebnika pisana je u Budimljanskoj episkopiji u periodu od 1236. do 1243. godine. U Manastiru Đurđevi stupovi prepisan je Nomokanon iz 1252, u nauci poznat kao Ilovička krmčija. Postoji i Moračka krmčija (→ Pisarska djelatnost i biblioteke u manastirima i crkvama), koja je prepisana u Morači 1613. sa krmčije budimljanskog episkopa Teofila iz 1252. godine. Zapis prikazuje prepisivačku djelatnost episkopa Teofila i njegovo podsticanje na prepisivanje crkvenih knjiga. Nomokanon je zbirka građansko-crkvenih zakona i crkvenih kanona, koja služi kao priručnik episkopima i drugim crkvenim starješinama. Knjiga je nastala objedinjavanjem pravila iz više knjiga. U zapisu stoji da je knjiga namijenjena i učiteljima, a Nomokanon je korišćen kao udžbenik za oblast građanskih i crkvenih propisa u Manastiru Đurđevi stupovi. Manastirska biblioteka iz srednjeg vijeka nije sačuvana. U pisanim izvorima nedostaju podaci do kraja XVI vijeka, do prepisa Apostola, koji je nastao trudom jeromonaha Atanasija u Manastiru Đurđevi stupovi 1599. godine. Manastiru je pripadao Oktoih prvoglasnik iz sredine XVI vijeka, koji je 1598. priložio Raduo Radunović iz sela Praćevca. Godine 1836. iguman Manastira Mojsije Zečević (1780–1850) osnovao je monašku školu. U njoj je učilo po nekoliko đaka, koje je Manastir izdržavao. Školu su pohađali mladići koji su sticali osnovnu pismenost i spremali se za sveštenički poziv. Budući kaluđeri obavljali su poslove na manastirskom imanju. U dokumentima se kao učenici škole pominju Nikodim i Janićije Zečević, dva sina popa Vukašina Popovića i dr. Monaška škola radila je sa prekidima do 1862. godine.