Vuksanlekići, arheološki lokaliteti u istoimenom selu kod Tuzi. Nalazi iz perioda praistorije i antike su još krajem XIX v. privukli pažnju istraživača. Iz perioda antike su epigrafski spomenici (→ Epigrafika), → miljokazi, kao i elementi arhitekture – djelovi mermernih stubova, tragovi komunikacija, grobovi sa prilozima, fragmenti keramike i metalne alatke, kao i srebrni prsten sa predstavom → Demetre. Od četiri epigrafska spomenika, koja se pominju, za dva se pouzdano zna da potiču iz Vuksanlekića, koja se danas nalaze zazidana u unutrašnjem zidu Crkve Sv. Antona u Tuzima, dok se za druga dva pronađena u selima u blizini, odnosno u Traboinu i Prenkaju, opravdano smatra da nijesu in situ, odnosno da ne pripadaju ovim lokacijama i da su preneseni sa nepoznatih lokacija. Na osnovu dva rimska miljokaza, ostataka arhitekture, tragova komunikacija i pisanih podataka iz antičkih → itinerera može se pretpostaviti da se na prostoru Vuksanlekića nalazila jedna od stanica na rimskom putu koji je vodio od Narone do Skodre, gdje se pomišlja na stanicu pod nazivom → Cina (→ Antičke komunikacije). Pored nalaza iz praistorije i antike, na prostoru Vuksanlekića konstatovani su i tragovi srednjovjekovnih sakralnih i profanih objekata na lokalitetima Ploče i → Ćaf Kiš. Pri tome je posebno zanimljiv podatak da je u prvoj polovini XVIII v. mjesto bilo naseljeno jednim dijelom sjevernoalbanskog plemena Hota, po čijem je prvaku Vuksan Leki dobilo današnje ime. Iz tog vremena, odnosno sa kraja XVII ili početka XVIII v. potiču i jedinstveni nadgrobni spomenici, koji se nalaze na tzv. starom malisorskom groblju, sa reljefnim ukrasima u obliku stilizovanih floralnih i geometrijskih motiva, kao i sa predstavama životinja i ljudskih figura.