Torine, višeslojni arheološki lokalitet ispod brda Džilit i Stubice, na sjevernoj strani kanjona Radmanske klisure, u Petnjici. Plato je dug oko 150 m, nejednake je širine, koja varira od 30 do 50 m. Na istočnoj strani zaštićen je strmim i stjenovitim padinama pomenutih brda, dok je na zapadnoj zaštićen velikim kamenim blokovima, koji su omogućili formiranje ovog, relativno ravnog platoa. Dominantan i prirodno zaštićen položaj, lak pristup kanjonu sa tekućom vodom, bili su idealni uslovi za formiranje naselja, o čemu svjedoče mnogobrojni fragmenti keramike, predmeti od okresanog i glačanog kamena nađeni na osipinama ispod platoa. Ovo višeslojno praistorijsko naselje istraživano je u više navrata – 2007, 2011. i 2017–2019. godine. Na osnovu dosadašnjih rezultata istraživanja može se reći da kulturni slojevi na Torinama nijesu ujednačeni. Ova razlika je nastala usljed različitog intenziteta korišćenja ovog platoa tokom dugog vremenskog perioda. Najstariji stambeni slojevi pripadaju zadnjim fazama vinčanske kulture (Vinča–Pločnik I i II). Drugi stambeni sloj pripada ranom → bakarnom dobu Bubanj–Salkuca–Krivodol kulturnom kompleksu. U gornjim slojevima, usljed sukcesivnog sezonskog stanovanja miješa se materijal od ranog → bronzanog doba do halštata. Ova hronološka podjela izvršena je na osnovu analize arheološkog materijala otkrivenog na Torinama. Na osnovu dobijene slike po završenim istraživanjima sa sigurnošću se može tvrditi da najstariji kulturni slojevi pripadaju bakarnom dobu ili eneolitu. Materijal pripada vinčanskoj kulturnoj grupi, fazi Vinča–Pločnik I i II. Ovom sloju pripada i fragmentovana ženska figurina sa pljosnatim tijelom i ravnim torzom sa plastično predstavljenim grudima. Lice je poligonalno, sa visokim čelom, naglašenim nosom i plastičnim zaobljenim i naglašenim očima. Izgradnjom kuće, elipsoidnog oblika, dimenzija 6 x 4 m, uništeni su stariji kulturni slojevi. Unutar kuće nalazilo se ognjište koje je zatečeno uništeno. Ostatak je nepravilnog oblika, dug 1,4 i širok 1,2 m. Ognjište je rađeno od žute gline sa supstrukcijom od kamena i većih fragmenata keramičkih posuda, a na vrhu od horizontalno ređanog sitnijeg pruća. Period korištenja kuće razdvaja se na osnovu pokretnog arheološkog materijala. Lonci ukrašeni plastičnim trakama sa otiscima prstiju, i fino glačana keramika pripadaju kulturnoj grupi Bubanj–Hum–Salkuca–Krivodol kompleksu. Pronađeni su i fragmenti amfora sa visokim konkavnim vratom i ravnim obodom, koje pripadaju periodu bronzanog doba. Pored navedenog materijala za ovaj period i kulturni kompleks tipičan je oblik pehara sa dvije drške, pijuci rađeni od stabla jelenskog roga, bušene kamene sjekire i mnoštvo koštanih i kremenih alatki. Izdvajaju se dva kalupa, rađena od sitnozrnog kamena: prvi je služio za livenje noževa sa lučnim sječivom i proširenim hrptom, dok je drugi kalup služio za livenje bronzanih sjekira trapezastog oblika sa lučnom sječicom i oborenim bočnim ivicama. Pored toga, nađen je jedan bronzani nož sa dvije sječice i jedan bakarni klin kvadratnog presjeka. U najmlađim kulturnim slojevima nađen je keramički materijal koji pripada → gvozdenom dobu, i to halštatu. U površinskom otkopnom sloju sporadično se pojavljuje keramički materijal i gvozdeni predmeti koji pripadaju rimskom periodu, III–IV vijeku.