Samograd (Kamengrad), višeslojni arheološki lokalitet u Prijelozima, između Bijelog Polja i Berana. Na kupastom proplanku, dijelom prekrivenom gustom šumom iznad lijeve obale Ruiške rijeke, podignuto je antičko, a potom i ranovizantijsko utvrđenje. Prostor od pola hektara, oivičen je sa sedam velikih i visokih gromada stijena, čija visina varira od 30 do 80 m. Ovaj prirodni refugijum prvi put je naseljen krajem → bronzanog doba u tzv. prelaznom periodu i → gvozdenom dobu. Unutrašnji prostor prirodno je podijeljen na dva dijela, viši i manji plato na sjevernoj (50 x 20 m) i nešto veći i niži plato na južnoj i jugozapadnoj strani (50 x 70 m), uz naglašeno razdvajanje poprečnim bedemskim zidom. Visinska razlika između ovih platoa je oko 10 m. Prva arheološka istraživanja na ovom lokalitetu započeta su 1988, a nastavljena su 1989. godine. Sistematska arheološka istraživanja započeta su 2010, i bila su nastavljena tokom narednih 6 godina. Do sada su otkriveni ostaci jugozapadnog bedema sa glavnom kapijom, dvije → bazilike (bazilika extra muros i bazilika intra muros), objekti prislonjeni sa unutrašnje strane jugozapadnog zida i dva objekta koji se nalaze na akropoli. Djelimično je otkriven i bedemski zid koji izdvaja akropolu od podgrađa. Na osnovu dosadašnjih istraživanja, analizom pokretnog arheološkog materijala i kombinovanjem zaključaka izvedenih na osnovu elemenata fortifikacione i sakralne arhitekture, mogu se izdvojiti četiri stambena horizonta ili hronološka perioda življenja na ovom lokalitetu: I – pripada praistorijskim periodima (bronzanom i gvozdenom dobu XIII–VIII v. p. n. e.), II – od nastanka utvrđenja (sredina II v.) do vremena uništenja (sredinom ili u drugoj polovini III v.), III – obnova utvrđenja u IV v. do napuštanja utvrđenja sredinom V v., IV – ponovno korišćenje utvrđenja u VI v., do konačnog rušenja početkom VII vijeka.