Mijele, ranosrednjovjekovna nekropola na oko 2 km od Virpazara, pri jugozapadnoj obali Skadarskog jezera. Pozicionirana je između brda Veliki i Mali Besac (→ Besac), okrenutih ka prostranom Crmničkom polju. Nekropola je otkrivena 1928, u toku radova na izgradnji kolskog puta. Grobovi koji su otkopani tokom zaštitnih istraživanja izvedenih 1966, nalazili su se na malom sedlastom prevoju, sastavljenom od kompaktne i rastresite krečnjačke stijene – mjelje (lokalizam – izdrobljena stijena: prim. aut.), na nekim mjestima prirodno pretvorene u šljunak. Iskopavanja su potvrdila da se radi o kontinuiranom sahranjivanju na dva načina: u jednostavno ukopanoj raki i sa konstrukcijom ograđenom kamenim pločama (ravno ili na dvije vode). Po pitanju porijekla ove kulture i njene geneze, izdvajaju se hipoteze koje se kreću od užeg etničkog opredjeljenja ka geografskom, demografskom i istorijskom: a) hipoteza o vizantijsko-hrišćanskom karakteru kulture i porijeklu grobnih ostataka; b) hipoteza o porijeklu kulture iz tzv. „autohtone balkanske etničke populacije”; c) hipoteza o porijeklu nosilaca kulture iz neke populacije koja se doselila iz prostora Evro-Azije. Do sada je najpreciznije obrazloženje ove kulturne grupe dao Vladislav Popović. Njegovo tumačenje baziralo se na vizantijskim izvorima, zabilježenim o naseljavanju etnički šarolikog stanovništva Sirmijuma od strane bugarskog hana Kuvera na prostoru Karamesijskog polja. Ovaj migracioni talas, tzv. „Sermezijanaca” (stanovnika panonskog grada Sirmijuma), vođen 680. pod bugarskim kanom Kuverom, raširio je novopridošli romejski živalj krajem VII i početkom VIII v. prvo na „Karamesijskom polju”, ubiciranom oko Prilepa, a onda na prostoru današnje sjeverne Albanije, gdje je obrazovana tzv. Komani kultura po eponimnom nalazištu. Prema ovom tumačenju, ova kultura ima izuzetne paralele sa Kesthelj-Frankepusta kulturom, i određuju je romanski predmeti u eponimnim nalazištima Panonije. Ovo stanovništvo ponijelo je jedan vid osobenosti avarske materijalne i duhovne kulture u zaleđe grada Drača. Tako je supstratni hrišćanski element bio vulgarizovan avarsko-azijskim elementom, i jakim slovenskim i autohtonim obilježjima. Komani kultura pokazuje postojanje predmeta romanskog karaktera, koji se po svom tipu vezuju za Podunavlje, dok se u oružju nalaze i elementi longobardskog i merovinškog uticaja. Keramika je rimsko-vizantijska, a način sahranjivanja ne odstupa od uobičajenog načina vizantijskih sahrana. Nekropole tipa Komani vezane su za gradske i crkvene centre tokom vizantijske vlasti. Gledajući samu geografsku poziciju lokaliteta, dobija se utisak da je naselje sa → nekropolom smješteno na važnom komunikacionom čvoru prije savlađivanja brdovitih staza kojima se dolazilo do primorskog pojasa i gradova u njima. U ovoj oblasti, skoro sa svih strana prolazile su veoma važne → antičke komunikacije. Na pitanje zašto se dosad najzapadnija tačka Komani-Kroja kulture nalazi upravo ovdje, i koja je uloga stanovnika nosilaca Komani-Kroja kulture na ovom prostoru, još uvijek nemamo dovoljno arheoloških podataka da bi dali precizan odgovor i objašnjenje. Po svemu sudeći, na osnovu arheološkog materijala i nekih istorijskih podataka – prvenstveno Konstantina VII Porfirogenita (913–959) u X v., čini se vjerovatnim da je upravo ovdje bila granica između Slovena i Vizantije, odnosno dvije različite kulture od kojih je jedna, Komani-Kroja kultura, u ove krajeve pridošla u drugoj polovini VII v. zauzevši najvažnije tačke za odbranu putnih i privrednih komunikacija. To je limes koji se obrazuje prema Porfirogenitovim Dioklićanima (Dukljanima), slovenskom kneževstvu sa centrom u oblasti današnje Zete. Specifičnih nalaza koji pripadaju ovoj grupi za sada nema na prostoru zapadno od Skadra, prema Dokleji (→ Duklja), odnosno u današnjem srednjem i sjevernom dijelu Crne Gore, kao i na prostoru Kosovsko-metohijske oblasti. To pokazuje da je kultura homogena, prilično introvertna i da se nalazi na određenom prostoru koji obuhvata uglavnom dio srednje i sjevernu Albaniju, kao i oblast oko Ohridskog jezera. Na osnovu položaja groblja u Mijelama moglo bi se pretpostaviti da su nosioci ove kulture naseljeni kao izrazito vojnička grupacija, koja je čuvala veoma bitne punktove rasprostranjene od skadarskog basena preko sjeverne Albanije sve do Ohrida i Afione. Na osnovu nalaza, prvenstveno specifičnih pločastih fibula i bronzanih okova, zatim kopči tipa Mitileni, Balgota i Korint (VII–VIII v.), kao i statusnog pohranjivanja oružja u svojim grobovima (sjekire, mačevi, koplja, strije, noževi,...) prepoznajemo određenu hijerarhiju koja je formirana prije doseljenja. Raspoređenost luksuznih nalaza, prije svega diskoidnih fibula od zlatnog i srebrnog lima, lučnih privjesaka, masivnih pločastih fibula sa podvijenom nogom, torkvesa, narukvica, lunulastih i zvjezdolikih naušnica, ogrlica od raznobojne staklene paste i dr. ukazuje na postojanje bogatijeg sloja ili neku vrstu lokalne aristokratije koja je živjela na području današnje Crmnice, odnosno oboda Skadarskog jezera od oko 680. do početka IX vijeka.