Besac, srednjovjekovno utvrđenje na istoimenom uzvišenju iznad Virpazara. Poznato i kao „grad Besac”, nalazi se na oko 50 mnv. Strategijski značaj Besca ogleda se u tome što se sa njegovih osmatračnica i kula u potpunosti kontrolisala okolina, posebno od pravca Virskog polja sa sjeverozapada i Skadarskog jezera sa sjeveroistoka. Istorijski izvori o Bescu su veoma oskudni i upućuju na to da su ga izgradile Osmanlije poslije pada Donje Zete 1478. godine. Moguće i da je utvrđenje podignuto u srednjem vijeku, na što ukazuju saznanja dobijena sondažnim arheološkim i konzervatorskim istraživanjima sprovedenim 2011. godine. Kao važno strategijsko uporište, imalo je značajnu ulogu u sistemu jezerskih fortifikacija – Besac, Lesendro, → Žabljak Crnojevića i → Balšin grad. Utvrđenje je građeno u obliku trapeza, orijentacije sjever–jug, čije zidine prate osnovni oblik i konfiguraciju terena površine oko 1200 m². Sastoji se iz utvrde sa kulama, zgrade kasarne, odbrambenog bedema sa kapijom i osmatračnicama, kao i pomoćnih objekata smještenih uz južni bedem. Izgrađeno je od pritesanog, lokalnog kamena, utopljenog u krečni malter i složenog u relativno pravilne horizontalne redove sa grubim spojnicama. Sama utvrda locirana je na sjevernoj strani užeg dijela platoa i predstavlja objekat pravougaone osnove od zasvedenog prizemlja i sprata, sa dvije naspramno postavljene masivne kružne kule na sjevernoj i južnoj strani. U crnogorsko-turskim ratovima na kraju XVII i početkom XVIII v. Besac je pripojen Crnoj Gori. Između dva svjetska rata prilagođen je funkciji žandarmerijske stanice, dok je za vrijeme italijanske okupacije (1941–1943) pretvoren u zatvor. Nakon Drugog svjetskog rata potpuno je napušten i na njemu nijesu izvođeni konzervatorski radovi sve do 2011, nakon čega je revitalizovan i dat na koncesiju.