Akvedukt (lat. aquaeductus), specijalna građevinska konstrukcija kojom se voda slobodnim padom sa udaljenih izvorišta dovodila u grad. Danas se pod ovim pojmom podrazumijevaju uglavnom one vrste nadzemnih konstrukcija koje su omogućavale da se pri dovođenju vode savladaju određene denivelacije terena. Gradnja i korišćenje akvedukata posebno je bila razvijena u periodu antike, u čemu su prednjačili Rimljani, mada je njihova upotreba zabilježena i mnogo ranije, kao i mnogo kasnije. Mogućnost postojanja antičkih akvedukata u Crnoj Gori dovodi se u vezu sa snabdijevanjem pitkom vodom antičke → Duklje. Na osnovu vidljivih ostataka i rezultata obavljenih istraživanja, nesporno je konstatovano da je voda u Duklju dovođena izgrađenim vodovodnim kanalom, čija se trasa protezala od izvorišta, odnosno vodozahvata na rijeci Cijevni do same Duklje. Pri tome se pretpostavlja da su duž trase ovog vodovoda bila izgrađena i dva akvedukta, od kojih jedan preko rijeke → Ribnice, a drugi preko Morače. Nažalost, drugi ostaci nijesu otkriveni, pa se ne zna njihova tačna lokacija, već se na osnovu konfiguracije terena pretpostavlja da je trasa vodovoda od Cijevne do Duklje morala akveduktom prelaziti preko rijeke Ribnice. Radi eventualne ilustracije izgleda danas može da posluži relativno dobro očuvan akvedukt u Crnoj Gori, koji se nalazi sa sjeverne strane → Starog Bara i koji je služio za dovođenje pitke vode u grad. Izgrađen je od grubo pritesanog kamena u vrijeme osmanske vladavine u XVII v. i sastoji se od 17 većih lukova, različitih raspona, oslonjenih na isto toliki broj masivnih stubaca.