Skriptorij i biblioteka u Manastiru Svete Trojice, skriptorij i biblioteka u Manastiru kod Pljevalja sagrađenom prije osmanskog osvajanja 1465. godine. U dokumentima se pominje 1537. godine. U XVI, XVII i XVIII vijeku bio je kulturno središte u Potarju i Polimlju, prepisivački i književni centar. Više desetina rukopisanih knjiga nastalo je u ovom manastiru iz pera poznatih trojičkih dijaka (prepisivača). U Manastiru Svete Trojice postojao je jak i daleko poznat skriptorij, o čemu svjedoče originalni pisarski zapisi zbirki od nekoliko poznatih (jeromonah Sava, diajci Jovan i Vlatko, črnorizac Venijamin i inok Gavrilo Trojičanin) i više anonimnih pisara. Četiri rukopisa koja pripadaju ovoj biblioteci pisana su u Manastiru Vraćevšnica, tri u Svetoj Gori, jedan dio rukopisa pisan je u drugim srpskim skriptorijima. Osim prepisivanja, knjige su u pljevaljskom manastiru obnavljane, popravljane i povezivane. U ovaj manastir sklanjane su i knjige iz obližnjih manastira, da ne bi bile uništene ili odnijete od strane Turaka. Istovremeno su knjige iz ovog manastira raznošene na razne strane. Godine 1772. u dokumentima se pominje bogata manastirska biblioteka, koja (prema popisu Radomana Stankovića) sadrži 117 rukopisa, od XIV do XIX vijeka (10 iz XIV vijeka, 12 iz XV, 53 iz XVI, a 25 iz XVII vijeka). U Manastiru Svete Trojice postojala je škola za spremanje monaha i sveštenika, koja je posebno intenzivno radila od 1537. do 1651. godine. Nju su pomagali nastojatelji i kaluđeri. O tome svjedoče dokumenta. U jednom se kaže da je Luka Pavlov Karadžić učio u Pljevljima „у Троици намастиру у даскала, и оће да се запопи [...] и четири године ние долазио кући од даскала, догоћ је добро научио”. U manastirskoj školi đaci su učili za trgovce i zanatlije, kao i za sveštenike.