Sveti Marko, arheološki lokalitet, ostrvo između Prevlake i Otoka, u Tivatskom zalivu. Ostrvo, dugačko oko 1,5 km, površine oko 34 ha, prvobitno se nazivalo Sveti Gavrilo (Insula S. Gabrielis, Scoglio di S. Gabriele, sveti Gavrilo), a potom Sveti Marko ili Stradioti po kotorskim plaćenicima čije su porodice tu boravile. Nekada je, najvjerovatnije od rimskog doba, bilo spojeno kamenim mostom sa → Prevlakom (moreuz „Vratlo”), pa se istočni kraj ostrva zove „Mostom”. Tokom istraživanja iz 1998. potvrđeni su ostaci stubova kamenog mosta, pomenutih u istorijskim izvorima i kod Mladena Crnogorčevića. Na početku obale konstatovano je više međusobno povezanih antičkih i srednjovjekovnih objekata (do danas nerazjašnjenih) od kojih bi jedan mogao da bude i crkva iz VI vijeka. Most je građen u pravcu sjeveroistok–jugozapad, kao i brdska → Bačva. Krajem XIX v. bili su vidljivi ostaci do visine 1–2 m, građeni od tesanika crvenkaste boje. Debljina zidova je iznosila 0,8 m, a dužina oko 12 m. Blizu mosta nalazili su se ostaci stare → nekropole, dva bunara, i kružna konstrukcija slična keramičkoj peći za livenje ili izradu keramike. Sondažnim istraživanjima 1998. skoro u svakom dijelu ostrva otkrivene su velike depozite rimskog materijala, prvenstveno keramike. Smatra se da je na ostrvu postojalo desetak crkava, među kojima na brežuljku Ašamarak Crkva Svetog Marka, po kome je sadašnje ime, a na brežuljku Gabrio, veličanstvena crkva sa kubetom (podatke o izgledu crkve zabilježio je Mladen Crnogorčević, prema svjedočenju mještana).