Gradište, srednjovjekovni manastir u Paštrovićima. Lociran je na samom rubu Buljaričkog polja, iznad magistralnog puta od Petrovca prema Baru, na istoimenom uzvišenju, čiji toponim ukazuje na moguće ostatke ranijih kulturnih slojeva. Gradište se prvi put spominje u pisanim izvorima početkom XIV v. u povelji srpskog kralja Stefana Uroša II Milutina (1282–1321), koja potvrđuje da je njegova majka, kraljica Jelena, darivala manastir → Bogorodici Ratačkoj. U okviru manastira nalaze se tri jednobrodne crkve s polukružnim apsidama i zvonicima na preslicu, manastirski konak, ostaci fortifikacionih struktura i poligonalne kule, staro i novo groblje, pomoćni i drugi objekti. Današnja Crkva Sv. Nikole vjerovatno potiče iz XVI v., najkasnije s početka XVII v. (po nekim indicijama potiče iz XII v.), nešto manja Crkva Uspenja Presvete Bogorodice s kraja XVI ili početka XVII v., a najmlađa Crkva Sv. Save iz prvih decenija XIX vijeka (mada moguće i sa početka XVI v.). Zidovi i svodovi crkava su živopisani – crkve Sv. Nikole i Uspenja Presvete Bogorodice 1619/1620, prema ktitorskim natpisima, a Crkva Sv. Save sredinom XX v., pa ponovo 2009. godine. Zaštitno arheološko istraživanje sprovedeno je 1986–1987, kada su, kao značajni arheološki nalazi, ispod poda Crkve Sv. Nikole otkriveni ostaci temelja ranijeg hrama, moguće srušenog u XIV v., kao i segmenti prvobitnog ogradnog zida manastira. Djelovi arhitekture starijeg objekta očuvani su na ulaznom i bočnim zidovima sadašnje crkve, do visine od preko dva metra. Osnova mu je bila za trećinu manja, pružajući se od ulaza do današnje oltarske pregrade, okvirnih dimenzija 8 x 6 m. Nađeni su i tragovi ranijeg živopisa, kao i brojni pokretni nalazi (keramika, staklo, metal), koji su danas pohranjeni u manastiru. Arheološki materijal većinom čini stona i ognjišna keramika od kraja XIII do druge polovine XVI i prvih decenija XVII v., dok su otkriveni fragmenti keramike XI–XII v. moguće slovenske provenijencije. Prema nalazima i stratigrafiji istraženih cjelina može se dati okvirna hronologija lokaliteta. Manja količina grublje, rukom rađene gradinske, mlađe praistorijske keramike opredjeljuje sloj u → gvozdeno doba i upućuje na postojanje ilirske gradine. Drugi, srednjovjekovni sloj opredjelila je zatvorena cjelina ispod poda prvobitne crkve od kraja XIII do polovine XV vijeka. To je vrijeme kada je stradao prvobitni objekat. Treći sloj je formiran nakon XV v. kada je podignuta crkva, a zatim je na nivelisanom terenu obrazovan sloj XVI i prve polovine XVII vijeka.