Žižić, Živko (Polja, Mojkovac, 1914 – Titograd, 1976), političar, sudija. Gimnaziju je pohađao u Foči i Sarajevu. Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Beogradu (1936). Bio je član KPJ od 1938. i jedan je od organizatora Trinaestojulskog ustanka u Bjelopoljskom srezu. Tokom NOB-a vršio je rukovodeće funkcije u Bjelopoljskom partizanskom odredu i Četvrtoj sandžačkoj udarnoj brigadi, a bio je i vijećnik ZAVNO-a Sandžaka i poslanik u Crnogorskoj narodnoj skupštini. Nakon rata bio je poslanik Ustavotvorne skupštine Jugoslavije, pomoćnik ministra unutrašnjih poslova NR Crne Gore, republički javni tužilac NR Crne Gore, ministar prosvjete (→ Ministarstvo prosvjete, nauke i inovacija) (1949–1950), ministar pravosuđa (1950–1951), republički tužilac, sekretar sreskog komiteta SKJ za Bijelo Polje, član Izvršnog vijeća NR Crne Gore (1953–1962), predsjednik Savjeta za prosvjetu i sekretar Izvršnog vijeća (1957–1959), predsjednik Odbora za društveni nadzor Narodne skupštine NR Crne Gore. Određeno vrijeme bio je predsjednik Vrhovnog suda SR Crne Gore (1963–1967), potpredsjednik Vijeća naroda Savezne skupštine (1967–1969), kao i član Savjeta Federacije, predsjednik Udruženja pravnika Crne Gore, dugogodišnji poslanik republičke skupštine i skupštine na saveznom nivou, član CK SKCG, predsjednik republičke Komisije za odnose sa vjerskim zajednicama. Dobitnik je brojnih priznanja – Ordena bratstva i jedinstva sa zlatnim vijencem, Ordena rada sa crvenom zastavom, dva ordena za hrabrost, Ordena partizanske zvijezde, Ordena zasluga za narod, Ordena Republike sa zlatnim vijencem i Partizanske spomenice 1941.