Vuković, Božidar Podgoričanin (Đurići, Podgorica, oko 1460 – Venecija, 1539), štampar, prosvjetitelj. Prvih godina XVI vijeka došao je u Veneciju sa svojim bratom Nikolom. U gradu Sv. Marka oženio se – Apolonia della Vecchia bila je njegova žena, sa kojom je imao sina Vićenca (→ Vuković, Vicko) i kćerke Marinu i Luciju. Iz dvije vanbračne veze imao je još dvije kćeri – Jelenu u Podgorici i Magdalenu u Kotoru. Usvojio je prezime svoje supruge i bio je poznat u Veneciji kao Dionisio della Vecchia odnosno Dionisius a Vetula. Bavio se trgovinom, a zarađeni kapital omogućio mu je da krajem dvadesetih godina XVI vijeka pokrene štampariju. Nastavio je tradiciju štamparstva Đurađa Crnojevića (→ Štamparija Crnojevića) i razvitka pismenosti. Njegova štamparska oprema bila je napravljena od matrica, kalupa i ćiriličke slovne garniture. U izdavačkom opusu štamparije mogu se izvojiti dva perioda: prvi od 1520. do 1521. i drugi od 1536. do 1539. godine. Nakon utemeljenja štamparije štampao je sljedeće bogoslužbene knjige: Služabnik (1520), Psaltir s posledovanjem (1520) i Molitvenik (Zbornik za putnike, 1521). U oba Psaltira navodi se ime izdavača – Božidar Vuković, od Đurića, Podgoričanin. U izradi knjiga pomagao mu je monah Pahomije sa Skadarskog jezera. Zajedno sa bratom Nikolom trgovao je raznim artiklima: tkaninama, dragim kamenjem, žitaricama i dr. Braća Vuković pripadala su krugu uglednih trgovaca u Veneciji, izdavali su kredite drugim trgovcima i imali su sa Božidarovim kumom trgovačku radnju. Vuković je bio društveno i politički aktivan. Od cara Svetog rimskog carstva Karla V (1519–1556) dobio je plemićko dostojanstvo 1534. godine. Bio je i predsjednik (gastald) bratstva Grka u Veneciji od 1536. do 1539. godine. Drugi period njegove štamparske djelatnosti počeo je 1536. ponavljanjem opširnijeg izdanja Molitvenika (Zbornik za putnike), a nastavljen je štampanjem Oktoiha petoglasnika (1537), Prazničnog mineja (1538) i Molitvenika (Trebnik, 1538–1540). U tom periodu na izradi knjiga učestvovala su crkvena lica – Mojsije Dečanac, koji je bio rodom iz Budimlje, Teodosije i Genadije iz Mileševe. Njegove štampane knjige bile su liturgijskog karaktera. U predgovorima i pogovorima knjiga nalaze se njegovi komentari i komentari njegovih štampara, kao i podaci o osnivanju štamparije i njenom radu. Njegovo učešće u izdavanju crkvenih knjiga sadržavalo je vjersku i patriotsku paradigmu. Na koncept štampanja bogoslužbenih i religioznih knjiga gledalo se kao na vrstu zadužbinarskog čina. Sahranjen je 1540. u Manastiru Starčeva gorica na Skadarskom jezeru. Njegov sin Vićenco nastavio je štamparsku djelatnost, a štamparija je radila sve do osme decenije XVI vijeka. Od šk. 1981/82. god. škola na Koniku u Podgorici (→ Osnovna škola „Božidar Vuković Podgoričanin”, Podgorica) nosi njegovo ime.