Osnovna škola „Mataruge”, Mataruge, Pljevlja, javna ustanova za obavljanje djelatnosti osnovnog obrazovanja koja je počela sa radom šk. 1920/21. godine. Do otvaranja škole jedan broj djece iz Mataruga pohađao je od 1899. školu u Otilovićima, a od 1908. u Obardama. Nakon stvaranja Kraljevine SHS mještani su adaptirali zgradu bivše austrougarske žandarmerijske stanice u tom mjestu i u njoj je 1920. otvorena škola. Prve godine u školu je upisano oko 50 učenika. Prvi učitelj bio je Stanko Đurković. U toku rata (1941–1945) škola u Matarugama nije radila. Školsku zgradu zapalili su okupatori 1941. godine. U decembru 1944. za područje Mataruga otvorene su dvije škole: jedna je radila u Matarugama, u kući Kneževića, a druga u Ljutićima, u kući Milinka Obrenića. Škola u Matarugama te godine imala je oko 50 učenika, dok je školu u Ljutićima pohađalo oko 40 učenika. Školske 1953/54. god. škole u Matarugama i Ljutićima preseljene su iz privatnih kuća u zgradu bivše mataruške opštine, koja je adaptirana za izvođenje nastave. U školi u Matarugama u septembru 1955. otvoren je peti razred osnovne osmogodišnje škole, za učenike koji su završili četvrti razred osnovnih škola – iz selâ Mataruge, Kozica i Obarde. Gradnja nove školske zgrade u Matarugama (sadašnja škola) dovršena je 1956. godine. Od šk. 2012/13. god. u svim razredima realizuju se obrazovno-vaspitni programi devetogodišnje osnovne škole. Broj učenika bio je u porastu sve do šk. 1966/67. god. – kada je bilo upisano 520 đaka. Od tada se broj učenika konstantno smanjuje. Školske 2023/24. god. matična škola u Matarugama imala je deset učenika.

Osnovna škola Obarde počela je sa radom 1908, uz prethodno odobrenje lokalnih turskih vlasti. Mještani su u ljeto iste godine sagradili školsku zgradu. Za učitelja u Obardama postavljen je Milosav Ljujić, koji je učiteljsko obrazovanje stekao u Skoplju. Zbog uticaja turskih vlasti često je dolazilo do prekida u radu škole. Nije radila tokom balkanskih ratova 1912–1913. godine. Nakon pripajanja tog područja Crnoj Gori, Ministarstvo prosvjete (→ Ministarstvo prosvjete, nauke i inovacija) za učitelja u Obardama imenovalo je Goluba Marjanovića. Školske 1913/14. god. škola je imala 38 učenika, a među njima je bila jedna učenica. Tokom Prvog svjetskog rata (1915–1918) ponovo se prekida rad škole. Nastavila je sa radom 1918, a nastava se odvijala u ranijoj školskoj zgradi. Te godine nastavu je pohađalo oko 30 učenika. Radila je do aprila 1941. godine. Školska zgrada zapaljena je tokom rata (1942). Škola je ponovo otvorena u jesen 1944, a radila je u privatnim kućama. Funkcionisala je kao samostalna ustanova sve do šk. 1962/63. god., a tada je kao istureno odjeljenje pripojena matičnoj školi. Nova školska zgrada sagrađena je 1972. godine. Broj učenika konstantno se smanjivao od 1972, kada su u školi bila dva odjeljenja. Zbog nedostatka učenika škola je zatvorena 2011, ali je ponovo otvorena početkom šk. 2020/21. godine. Školske 2023/24. god. nastavu su pohađala dva učenika. Osnovna škola Kozica počela je sa radom 1930. kao četvororazredna. Nastava je izvođena u privatnoj kući Mila Vukašinovića. Kada je počela sa radom, u školu je upisano oko 80 učenika, a prvi učitelj bio je Đorđo Antonović, rodom iz Prilepa. Do otvaranja te škole učenici iz Kozice pohađali su školu u Matarugama. Škola nije radila u periodu 1941–1944. godine. Rad škole obnovljen je u jesen 1944. godine. Nastava se ponovo odvijala u privatnoj kući, sve do izgradnje školske zgrade 1946. godine. Škola u Kozici funkcionisala je kao samostalna ustanova sve do šk. 1956/57. god., a od tada je područno odjeljenje u sastavu matične škole. Broj učenika u školi konstantno se smanjuje od šk. 1962/63. godine. Školske 2023/24. god. nastavu je pohađao jedan učenik.