Gregović, Nikola (Kotor, 1926 – Kotor, 2010), muzički pedagog, horovođa, dirigent, kompozitor. Učiteljsku školu završio je u Nikšiću (1949). Srednju muzičku školu pohađao je na Cetinju i posvetio se muzici. Diplomirao je na Muzičkoj akademiji u Sarajevu. Muzičko-pedagoški rad obavljao je od 1951. godine. Predavao je više predmeta u muzičkim školama u Nikšiću i Kotoru. Jedno vreme bio je direktor → Škole za osnovno i srednje muzičko obrazovanje „Dara Čokorilo” u Nikšiću. Od 1974. do 1989. predavao je Metodiku muzičke nastave na Odsjeku za razrednu nastavu i predškolsko vaspitanje na Pedagoškoj akademiji u Nikšiću. Muzičkoj pedagogiji dao je znatan doprinos publikovanjem niza muzičkih udžbenika. Sa Rudolfom Zakrajšekom i Radonjom Vučekovićem objavio je Muzičke radosti: udžbenik muzičkog vaspitanja za III i IV razred osnovne škole (Titograd, 1981), a sa Antunom Homenom Pjevajmo svi: priručnik za studente i nastavnike razredne i predškolske nastave (Kotor–Knjaževac, 1982). Samostalno je objavio udžbenik: Škola za melodiku: za studente razredne nastave i učenike osnovne škole (Knjaževac–Titograd, 1984). Rukovodio je nizom ansambala i horova: orkestrom Učiteljske škole iz Nikšića (→ Učiteljske škole), horom i orkestrom „Veljko Ćatović” iz Risna, orkestrom → Osnovne škole „Njegoš” iz Kotora, horom „Zahumlje” iz Nikšića, horom „Nikola Đurković” iz Kotora i dr. Od 1990. do 1994. bio je dirigent Gradske muzike Kotor. Godine 1980. osnovao je u Kotoru mušku klapu „Karampana”, koja je dobila ime po čuvenoj kotorskoj česmi. U devetočlanom muškom sastavu te klape izvodio je crnogorske, bokeške, makedonske, dalmatinske i starogradske pjesme sa teritorije bivše Jugoslavije. Osnovao je i žensku klapu u Kotoru i dao joj ime „Alkina”, po staroj bokeškoj legendi o vilama i istoimenoj zaštitnici Kotora. Nakon višedecenijskog rada sa klapama objavio je Antologiju klapskih pjesama (2006). Dobitnik je niza priznanja: Medalje rada (1959), Nagrade oslobođenja grada Kotora „21. novembar” (1986), Nagrade Kulturno-prosvjetne zajednice Crne Gore „Miladin Perović” (1989) i dr.