Uroševica, ostaci srednjovjekovnog manastirskog kompleksa na istoimenom lokalitetu, pod okomitom liticom iznad desne obale Lima, na izlazu iz Tifranske klisure, oko 5 km sjeverno od Berana. Ostaci manjeg sakralnog kompleksa (manastirskog skita, mada o njegovom zasnivanju nema pouzdanih podataka u istorijskoj građi) prislonjeni su uz plitku potkapinu i vertikalnu liticu stijene, kaskadno se spuštaju niz strmu padinu sipara. Kompleks je trapezaste osnove, dimenzija 20 m u pravcu sjever–jug i oko 18,5 m u pravcu istok–zapad. Obuhvata površinu od oko 320 m². Sastoji se od tri osnovne građevinske cjeline: crkve sa južnim konakom, jugozapadnim konakom i obimnog zida sa ostacima jednog masivnog podzida. Glavno zdanje kompleksa čine crkva sa južnom građevinom, povezani u jednu cjelinu. Istočnom stranom crkva, dimenzija 6 x 3,5 m, prislonjena je uz stijenu. Nije imala kupolu i bila je zasvedena poluobličastim svodom, rađenim od sige. Zidovi unutrašnjosti crkve bili su oslikani freskama visokog kvaliteta. Južno od crkve istovremeno podignut je objekat trapezaste osnove, prilagođene terenu. Dužina zapadnog zida građevine iznosila je 5,5 m, širine oko 4,5 m. Za razliku od ostataka crkve i južne građevine ostali objekti kompleksa su naknadno dograđivani. Posljednju građevinsku fazu na kompleksu predstavlja izgradnja zidova koji uobličavaju manastirski kompleks. Obimni zidovi imaju funkciju i podzida. Debljina ovih zidova u prosjeku iznosi 0,9 m, a građeni su od lomljenog pritesanog kamena. Prvi pomen Manastira Sv. Arhanđela u Uroševici dat je u turskom defteru, koji se okvirno datuje u vrijeme oko 1530. godine. Prve terenske podatke o lokalitetu zabilježio je prof. → Đurđe Bošković 1933. godine. Raščišćavanje i djelimično iskopavanje ostataka kompleksa radi izrade geodetske podloge izvršeno je 1989. godine. Sveobuhvatna arheološka istraživanja ovog kompleksa sprovedena su u dvije kampanje, 2006. i 2008. godine. Na osnovu rezultata istraživanja datuje se u prvu deceniju XV vijeka. Smatra se da je zapustio u prvoj polovini XVI vijeka. Najčešći nalazi u kulturnom sloju, što je i uobičajeno, činili su ulomci keramike. Preovlađuju fragmenti kuhinjskih posuda za svakodnevnu upotrebu – crepulje i lonci, dok je trpezna bila izuzetno rijetka. Otkrivena su tri veća lonca rađena na sporom vitlu, sa razgrnutim obodom, mrke boje po površini i na prelomu. Jedan od njih je bez ornamenata, dok su druga dva bila ukrašena na sličan način – nizom kosih kratkih ureza ispod oboda. Osim ovih fragmenata velikih lonaca, pronađeni su fragmenti manjih lonaca. Iz keramičkog materijala izdvajaju se fragmenti majolike koji potiču od dva suda. U pitanju je import sa područja Italije, koji se može datovati u XV i u XVI vijek. Metalne predmete uglavnom čine klamfe i klinovi. Posmatrani u cjelini svi gore navedeni nalazi ne pružaju dovoljno elemenata za precizno vremensko opredjeljenje ovog kompleksa. Smatra se da najvjerovatnije potiče iz XV–XVI vijeka. Zaključci na osnovu sprovedenih arheoloških istraživanja, u nedostatku pisanih izvora, predstavljaju jedina materijalna svjedočanstva koja osvjetljavaju stariju povijest manastira. Najstarije zdanje u kompleksu svakako predstavlja mala manastirska crkva sa južnom građevinom, u koju je bilo uklopljeno i starije, pretpostavljeno pećinsko svetilište. Prvobitni kompleks je u toku postojanja dograđivan i to u dvije faze, koje su se desile u kraćem vremenskom periodu, što otežava jasno izdvajanje građevinskih faza.