Šipkova glavica, ostaci bazilike na istoimenoj lokaciji u bjelopavlićkom selu Donji Martinići kod Danilovgrada. Radovi na izgradnji ovog sakralnog objekta odvijali su se u dvije faze. U prvoj fazi sagrađena je jednobrodna → bazilika (crkva sa narteksom), orijentisana u pravcu zapad–istok. Na južnoj strani narteksa prislonjena je bočna prostorija, dok je apsida polukružnog oblika. U drugoj fazi dograđena su tri bočna objekta: prostorija na sjevernoj strani narteksa u kojoj se nalazio kameni sarkofag, polukružna apsida sa zapadne strane narteksa, i bočna prostorija sa južne strane u osi apside. Na ovu prostoriju prislonjen je kvadratni kontrafor. U ovoj fazi je bazilika dobila sintronon, kao i dva kapitela koji su flankirali ulaz u sjevernu bočnu prostoriju. Od pokretnih nalaza, koji se opredjeljuju u drugu fazu gradnje, nađeni su ostaci stakla, kandila poliagistrona, keramike i zlatni krst relikvijar sa natpisom Hrist Emanuil. Prva faza bazilike se datuje u IV ili V v., a druga faza u početak VI vijeka. Bazilici na Šipkovoj glavici najsličnija je bazilika u San Pietru u Sieni. Na osnovu dosadašnjih istraživanja, koja su sprovedena 2015, ovo je najraniji hrišćanski objekat na području opštine Danilovgrad. Prilikom revizionih istraživanja otvoreno je 25 m², koji pokrivaju baziliku i njenu neposrednu okolinu, sa ukupnom površinom od 625 m². Utvrđeno je da je bazilika rađena od neobrađenog kamena, ili priklesanog sa jednim licem, slaganog u pravilne horizontalne redove, spojene krečnim malterom sa sitnim rječnim agregatom. Na pojedinim mjestima vidljivi su nivelacioni ili libacioni redovi, koji služe za korekciju horizontalnih redova kamena, rađeni od manjih kamenih ploča i komada krovne kanalice. Široki su oko 0,5 m i nejednako su sačuvani. Najviši su zidovi na sjeverozapadnoj strani bazilike i visoki su do 1,2 m, dok su zapadni na krstionici sačuvani u visinu od 1 do 2 reda kamena (0,25 m). Na osnovu tragova sačuvanog maltera na jugoistočnom ramenu crkve, na spoljašnjem zidnom platnu, utvrđeno je da je fasada bila fugovana, a fuge između kamena naglašene urezanom linijom. Pod u bazilici nije zatečen, osim onog u krstionici koji je rađen od opeke, dimenzija 30 x 30 x 3 cm, i većih fragmenata tegula. U maloj prizidanoj prostoriji koja se nalazi na južnim vratima naosa, pod je rađen u malteru. Na prostoru bazilike otkriveno je deset grobova sa osteološkim ostacima pokojnika. Na osnovu načina gradnje grobna mjesta mogu se podijeliti u dva hronološka perioda – ranom hrišćanstvu, odnosno starijem periodu pripadaju zasvedena grobnica podignuta na južnoj strani naosa i zidana grobna konstrukcija u narteksu, dimenzija 2,1 x 0,9 m. Kasnijem vremenu korišćenja ovog prostora za sahranjivanje, tačnije ranom srednjem vijeku, mogu se pripisati svi ostali grobovi. U toku revizionih arheoloških istraživanja, što je i očekivano, nije bilo mnogo pokretnog materijala, pa se na osnovu njega može samo dati širi hronološki okvir podizanja i postojanja ove ranohrišćanske bazilike. Od pokretnog arheološkog materijala izdvaja se zlatni krst, pronađen u malteru podnice prizidanog objekta na južnoj strani bazilike. Krst je šuplje liven, jer u sebi ima česticu krsta i mali okulus u središtu, zatvoren staklom ili listom liskuna, kako bi se mogao vidjeti. Sa prednje strane krst je ukrašen troprutom pletenicom, koja je na krajevima fiksirana sa po tri zlatne granule. Okulus je istaknut jednim kružnim ojačanjem. Na poleđini je horizontalnim kracima, grčkim alfabetom Hristov monogram, a po vertikali je latinskim slovima natpis EMMAN, što znači Hrist je među nama.