Rendić-Miočević, Duje (Split, 6. III 1916 – Split, 19. VIII 1993), klasični filolog, arheolog, istoričar umjetnosti. Diplomirao je (1939) klasičnu filologiju, arheologiju i istoriju umjetnosti i doktorirao (1948) na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Kratko je radio u splitskoj Klasičnoj gimnaziji, Arheološkom muzeju u Splitu (od 1941), gdje je bio direktor (1949–1954) i Arheološkom muzeju u Zagrebu, kojim je rukovodio (1966–1979). Radio je na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu (1954–1983), u zvanju redovnog profesora, gdje je obavljao i funkciju dekana (1968–1970). Bio je član JAZU, HAZU i drugih akademija. Pokrenuo je naučni časopis Opvscula archaeologica (1956), a njegovim zalaganjem osnovan je Arheološki institut u Zagrebu (1961). Centralna tema njegovog naučnog rada je ilirologija, izučavanje grčko–ilirskih i rimsko–ilirskih odnosa kroz epigrafske i numizmatičke izvore na istočnojadranskoj obali, od Istre do Crne Gore. U Crnoj Gori rukovodio je arheološkim iskopavanjima u → Budvi, zajedno sa → Matom Suićem (1952). Autor je brojnih naučnih publikacija, u kojima se bavio i arheološkim nasljeđem na teritoriji Crne Gore. Suićevo kapitalno djelo Antički grad na istočnom Jadranu (1976) nezaobilazna je publikacija u proučavanju urbanizacije gradova duž današnjeg crnogorskog priobalja. Od ostalih djela, poseban značaj ima opsežna zbirka njegovih članaka Iliri i antički svijet: ilirološke studije: povijest–arheologija–umjetnost–numizmatika–onomastika (1989).