Žabljak Crnojevića, naselje i ostaci srednjovjekovnog grada, zetske i crnogorske prijestonice, iznad istoimenog sela na teritoriji Cetinja. Nalazi se na stjenovitom, kupastom brežuljku koji dominira ovim dijelom Zetske ravnice. Moguće da je osnovan u vrijeme Vojislavljevića u X v., a nije isključena ni mogućnost da je na vrhu brežuljka još ranije postojalo utvrđenje, s obzirom na njegov izvanredno povoljan položaj. Prvi istorijski podaci o Žabljaku potiču od sredine XV v., od vremena Crnojevića. Vjerovatno je u njemu stolovao Aleksa Lješ Đurašević Crnojević (prva polovina XV v.), koji se spominje između 1403. i 1435. godine. Žabljak je bio i prijestonica Stefana Crnojevića (1451–1465), koji je naslijeđenu tvrđavu snažno utvrdio po mletačkom sistemu utvrđivanja. U Žabljaku stoluje Ivan Crnojević (1465–1479 i 1481–1490) od 1466. do 1475. kada prijestonicu seli na → Obod, zbog opasnosti od Osmanlija, koji ga osvajaju 1478. godine. Tokom vremena, u podnožju utvrđenog grada razvilo se i njegovo podgrađe. Pod Osmanlijama je ostao puna četiri vijeka. Vođene su žestoke borbe za Žabljak, pogotovo 1788–1789. godine. Tokom 1835. i 1852. osvajan je dva puta od strane Ceklinjana, pod vođstvom Kenja Stankova Jankovića, ali intervencijom velikih sila morao je biti predat Turskoj, pod čijom vlašću ostaje sve do 1878, kada je odlukom Berlinskog kongresa pripojen Crnoj Gori. Grad je sa svih strana utvrđen moćnim bedemima sa šest kula. U njemu su se nalazili dvor Ivana Crnojevića, Crkva Sv. Đorđa, cistijerna za vodu i drugi objekti vojnog, ekonomskog i stambenog karaktera. Bedemi sa jugoistočne, jugozapadne i zapadne strane, polukružna kula i unutrašnji dio kapije predstavljaju najstarije očuvane djelove grada i nastali su prije upotrebe vatrenog oružja. Veći dio bedema, u kome se zapaža mletački karakter gradnje, potiče iz vremena Crnojevića, posebno Ivana. Na bedemima nijesu očuvani zupci, ali je na kuli očuvan jedinstven odbrambeni element karakterističan za srednjovjekovna utvrđenja – sistem mašikula. Današnji izgled grada, ukupne površine od oko 1.500 m², unutar bedema, uglavnom nosi obilježje viševjekovnog boravka Osmanlija, mada ima i ostataka recentne gradnje. Utvrđenje čine dvije cjeline, odvojene pregradnim zidom. Sve dogradnje i pregradnje, nastale u osmanskom periodu, izvedene su lomljenim kamenom uz upotrebu krečnog maltera lošeg kvaliteta. Tada je i Crkva Sv. Đorđa pretvorena u džamiju, koju su Crnogorci kasnije srušili, tako da se danas ne zna njena prvobitna lokacija. U podnožju utvrđenja se nalazi druga, Crkva Sv. Đorđa sa grobljem, ostaci podgrađa (većim dijelom iskorišteni za gradnju savremenih gazdinstava) i kameni most iz osmanskog perioda. U periodu od 2018. do 2020. i 2023. sprovedena su sistematska arheološka istraživanja na više lokacija unutar grada, zahvaljujući kojima su otkriveni cistijerna i više objekata iz osmanskog i srednjovjekovnog perioda.