Prosvjetiteljstvo u Manastiru Šudikova, manastirski prepisivački centar kod Berana. Prvi put se pominje u osmanskom popisu između 1529. i 1536. godine. Tokom XVI vijeka Šudikova je bila snažan kulturno-prosvjetiteljski centar u Polimlju. U njoj je radila prepisivačka škola i ujedno je bila važno mjesto za obrazovanje brojnih sveštenika. Pomeni o prepisivačkom radu pri ovom manastiru u periodu od sedamdesetih do devedesetih godina XVI vijeka nalaze se u Mineju za septembar iz 1574/75. godine (rukopis je bio u Narodnoj biblioteci u Beogradu, br. 159, a izgorio je 1941. prilikom bombardovanja). Nastojanjem šudikovskog igumana Danila 1588. prepisan je Minej za oktobar i novembar (Cetinjski manastir, br. 22), kao i Minej za februar i mart iz 1589. i Apostol iz XVI vijeka (Podvrh, Crkva Sv. Trojice, br. 63), oba sa potpisima „smernog jeromonaha Danila”, kao i Psaltir iz 1592 (Beč, Nac. bibl. kod. slav. 44), sa zapisom da se u pisanju trudio jeromonah Danil u Manastiru Šudikova, u vrijeme igumana jeromonaha Teodora, koji je sa bratijom knjigu priložio „crkvi da služi Bogu i svim svetim”. Posljednji pomen o pisanju knjiga u Šudikovi zabilježio je pisar đakon Mihail u Molitveniku 1602. godine.