Matjan (Hribar), Vida (Ljubljana, 1896 – Kotor, 1993), kompozitorka, muzička pedagoškinja. Od solo pjevačice i dramskog soprana Antonije Učak stekla je prva znanja u muzici. Gimnaziju i studije muzike (Glasbena matica) završila je u Ljubljani. Nakon toga završila je Muzičku školu „Stanković” u Beogradu (1930–1935), u klasi klavirskog pedagoga Emila Hajeka. Njen izbor za dalje usavršavanje bili su muzička pedagogija i komponovanje. Nakon bombardovanja Beograda 1941, preselila se u Kotor. Radni vijek provela je kao muzička pedagoškinja i kompozitorka u Kotoru, gdje je bila i direktorica muzičke škole, koja će 2007. dobiti njeno ime (→ Škola za osnovno i srednje muzičko obrazovanje „Vida Matjan”, Kotor). Nakon Drugog svjetskog rata, 1945. osnovala je privatnu muzičku školu u Kotoru, koja je dvije godine kasnije (1947) prerasla u Državnu muzičku školu. I prije osnivanja Državne muzičke škole bila je poznata široj javnosti Boke kotorske – kao nastavnica klavira, ali i kao humanitarka. U skladu sa socijalističkom doktrinom da i u ruralnim sredinama treba otvarati biblioteke i kulturne centre, u periodu od 1945. do 1947. godine sprovela je dvije značajne humanitarne akcije. Prva je bila nabavka sredstava za kupovinu instrumenata za Dječji dom u Bijeloj, a druga je bila donacija sredstava prikupljenih na konceratima njenih privatnih đaka u Kotoru za biblioteku sela Sutvara – u blizini Kotora. Godine 1949. postala je direktorica škole (nakon mandata prvog direktora Ivana Lazarova) i na toj poziciji ostala je do 1969. i penzionisanja. U isto vrijeme vodila je i odsjek za klavir. Za učenike muzičke škole komponovala je kamernu muziku za klavir – npr. Svetlanin valcer i Valcer za Jelenu, zatim Šareno društvo, zbirku od devet kratkih kompozicija za violinu i klavir, i mnoge druge kompozicije. Pored rada u muzičkoj školi, osnovala je 1946. hor Antifašističkog fronta žena u Kotoru (32 članice) i pionirski hor (105 članova). Za potrebe tih horova aranžirala je partizanske pjesme u dvoglasne i troglasne horske pjesme (Mali heroji, Vječita straža, Mali Petar ide u partizane, Zapjevaj s djecom svjeta). Muzičko-pedagoški rad u njenoj biografiji nerazdvojiv je od izvođačkog i stvaralačkog, a bio je prvenstveno usmjeren na najmlađe. Djelovala je tokom karijere kao pedagoška savjetnica, profesorica klavira, koreografkinja, režiserka i dirigentkinja. Budući da se interesovala za kostimografiju i dizajn, osnovala je i Lutkarsko pozorište. Kao rezultat rada na sakupljanju narodnih pjesama i igara, publikovala je zbirku Igre i pjesme Dobrote i Škaljara (1984), koju je predstavila na svoj 90. rođendan. Smatrala je pedagoškim uspjehom to što je predavala nizu uspješnih muzičara – horskoj dirigentkinji Darinki Matić-Marović, dirigentu Miroslavu Homenu, kompozitoru Leonu Leviću i drugima. Rezultat spajanja njenog stvaralačkog i pedagoškog rada jesu dječje opere, koje je nazivala i „dječke muzičke bajke”: Ježeva kućica, Slike iz dječjih priča, Zamčić čardačić, Besana šumska noć (1963, na stihove M. Miloševića), Klinika lutaka (1967, na stihove J. Aleksića), U susret ribama, Vučko (na stihove V. Ramadana, 1968) i dr. Komponovala je i niz kamernih djela za violinu i klavir, kao i niz prigodnih pjesama za školske priredbe. Od pedagoških djela najznačajnije je Muzička početnica, priručnik za najmlađe, opremljen flanelografom i slikama koje je sastavila sa kolegom Milošem Miloševićem. Dobitnica je Ordena rada III reda (1955), Trinaestojulske nagrade (1965), Ordena zasluga za narod sa srebrnim zracima (1970), Zlatne medalje i Plakete Saveza kompozitora Jugoslavije (1970).