Majstorovina, arheološki lokalitet u istoimenom selu na području Bijelog Polja. Prva arheološka istraživanja sprovedena su 1992, kada je crkva u potpunosti istražena. Istraživanja su nastavljena 2008. kada su istraženi ostaci konaka koji se nalaze na zapadnoj strani crkve. Konaci su sa dvije podrumske prostorije, od kojih je jedna ekonomskog karaktera, a druga je zasvođena i predstavlja malu kapelu. O vremenu podizanja manastira sa crkvom posvećenom Sv. Trojici, nema pisanih podataka, a prvi put se pominju u XVI i XVII vijeku. Vidljivi ostaci zidova crkve visoki i do 4 m, rađeni su od pritesanog kamena, slaganog u horizontalne redove, spojeni krečnim malterom sa krupnijim rječnim agregatom. To je monumentalna jednobrodna crkva, duga 18,85 m, sa najvećom širinom od 10,45 m, sa velikom polukružnom apsidom, poprečnim transeptom koji se produžava u pravougaone pjevnice i jednovremeno građenom pripratom. Na dva para jakih pilastara, koji formiraju tri nejednaka traveja, počivala je kupola. Crkva je spolja malterisana, a na unutrašnjim zidovima sačuvani su fragmenti fresko-dekoracije, datovane u XVII vijek. Na desetak metara zapadno od ulaza u crkvu nalaze se ostaci velikog konaka, gotovo pravougaone osnove. Od konaka su sačuvane podrumske prostorije, s tim što je sjeverna polovina zasvedena i na istočnoj strani ima visoku polukružnu nišu, te vjerovatno predstavlja kapelicu koja je korišćena u danima kada klimatski uslovi nijesu dozvoljavali korišćenje velike i hladne crkve. Objekat konaka, sudeći po debljini zidova, bio je spratan. U toku arholoških istraživanja u samoj crkvi Sv. Trojice u Majstorovini otkrivena je podzemna kamena kostrukcija koja predstavlja iznenađujuće otkriće, utoliko vrijednije što nam nije poznata nijedna slična pojava sa kojom bismo je mogli povezati. Ova vrsta instalacija ispod poda crkve obično se nalazi na prostoru ispod apside, a služila je za pohranjivanje relikvijara sa svetim moštima. Pošto u Majstorovini to nije bio slučaj, uzevši u obzir period podizanja crkve, ova kostrukcija najvjerovatnije predstavlja skrivnicu za smještaj crkvene riznice u slučaju ugroženosti od strane Osmanlija. Ova kamena konstrukcija obuhvata prostor ispod amvonske rozete. Od inače oskudnog arheološkog materijala izdvaja se nekoliko ulomaka staklenog kandila vrlo tankih zidova, i jedan privjesak kružnog oblika sa upisanom šestokrakom zvijezdom (tzv. Heksagram ili Solomonov pečat), izrađen od legure olova i kalja ukrašen prolamanjem. Takođe, na prostoru crkve, tačnije u šutu, koji se nalazio na ulazu crkve, nađen je jedan stubić oltarske pregrade, ukrašen neprekinutim, tročlanim prepletom, koji pripada starijoj, preromaničkoj crkvi podignutoj na ovom prostoru. Slična ornamentika dobro je poznata na oltarskim pregradama i drugim djelovima kamenog crkvenog namještaja u preromaničkim hramovima na istočnojadranskoj obali i okvirno se datuje od IX do XI vijeka. Nalaz kamenog stubića ukazuje na slojevitost lokaliteta i moguće prisustvo starijih objekata prije formiranja samog crkvenog kompleksa. Crkva Sv. Trojice predstavlja jedan od tipičnih primjera raskoši i izgleda crkvenih objekata sa kraja XVI i početka XVII vijeka.