Nikola Vulić
Vulić, Nikola (Skadar, 27. XI 1872 – Beograd, 25. V 1945), klasični filolog, istoričar, arheolog. Diplomirao je klasičnu filologiju, istoriju i arheologiju na Filozofskom fakultetu Velike škole u Beogradu, a doktorirao je (1896) klasičnu filologiju u Minhenu. Iste godine vratio se u Beograd i zaposlio kao profesor u srednjoj školi. Predavao je na Katedri za istoriju starog veka Velike škole u Beogradu (od 1897), a po osnivanju Beogradskog univerziteta (1905) nastavio je rad kao profesor. Bio je član Srpske kraljevske akademije. Naročitu pažnju posvetio je istoriji balkanskih zemalja u antičko doba, kao i klasičnoj filologiji, objavljujući i natpise sa teritorije Crne Gore.
Bibliografija: N. Vulić, „Dva rimska natpisa iz Crne Gore”, Vjesnik Hrvatskoga arheološkoga društva, VIII, 1905, 172–175; N. Vulić, „Salthua”, Real-Encyclopädie der classischen Altertumswissenschaft Band I A, Stuttgart, 1920, 2014; Н. Вулић, „Акрувиум”; „Будва”; „Доклеа”; „Илирикум”; „Лабеати”; „Рисон”; „Теута”, Народна енциклопедија српско-хрватско-словеначка, I–IV, Загреб, 1926–1929.
Literatura: Р. Марић, „Д-р Никола Вулић”, Старинар, IX–X, 1958–1959, 1959, XI–XIV; R. Marić, „Bibliografija Radova Nikole Vulića”, Starinar, IX–X, 1958–1959, 1959, XV–XXIV; S. Ferjančić, „Nikola Vulić”, Enciklopedija srpske istoriografije, Beograd, 1997, 320–321.
Izvori: „Nikola Vulić”, SANU, https://www.sanu.ac.rs… (pristup: 23. IV 2024); „Nikola Vulić”, Srpska enciklopedija, http://srpskaenciklopedija.org… (pristup: 23. IV 2024).
O. Pelcer-Vujačić