Šudikova, ostaci srednjovjekovnog manastira, na samom ulazu u kanjon rijeke Lim, kod Berana. Zaklonjen u uzanom Tifranskom kanjonu, u središtu Budimljanske episkopije, nalazi se objekat koji je predstavljao svojevrsno kulturno i prosvjetno sjedište Gornjeg Polimlja tokom XVI i XVII vijeka. Ovaj manastirski kompleks se po prvi put pominje u Zborniku Božidara Vukovi­ća Podgoričanina (1460–1540) štampanom 1535. godine. Manastir je radio na prepisivanju knjiga i bio je sjedište obrazovnog rada i monaškog života u kasnijoj Budimljanskoj mitropoliji. Takođe, u Manastiru Šudikovu radila je i slikarska škola. Iz ove fresko-ikonografske škole izašao je jedan od poznatijih slikara sa kraja XVI i prve dvije decenije XVII v., zoograf pop Strahinja iz Budimlja. Navedene djelatnosti se odvijaju sve do 1738, kada su manastir spalile Osmanlije u znak odmazde za učešće naroda Polimlja u ratovima na strani Austrije. Početkom XX v., tokom 1923. direktor Gimnazije u Beranama, Dušan Vuksan, zajedno sa profesorima i đacima ove škole, otkopavao je ostatke Crkve Vavedenja Bogorodice. Oktobra mjeseca 2002. izvršena su sistematska arheološka istraživanja na ovom lokalitetu. Tom prilikom otkriveni su ostaci Crkve Vavedenja Bogorodice i velike zgrade ekonomije na sjevernoj i zapadnoj strani kompleksa. Crkva posvećena Vavedenju Bogorodice sagrađena je na centralnom dijelu malog potkovičastog platoa, gotovo uz samu strmu i stjenovitu padinu ka Limu. Svojim sjevernim dijelom ukopana je u kosinu brda do dubine od oko 1 m. Na ostacima crkve jasno se izdvajaju dvije građevinske faze. U prvoj fazi izgradnje podignuta je skromna jednobrodna građevina (dužine 8,2 m i širine 5 m) sa vratima na zapadnoj i apsidom na istočnoj strani. U drugoj građevinskoj fazi podignuta je priprata i trijem na zapadnoj strani crkve. Priprata je duga 5 m, a široka 6 m. U istom građevinskom poduhvatu dozidan je, u produžetku ka zapadu, trijem dužine 4 m. Otkriveni materijalni ostaci predmetne crkve, prije svega ktitorski grob, ukazuju da je ovo prvobitno bila vlastelinska zadužbina i grobni hram nepoznatog velmože. Ako je suditi po analogijama sa šireg područja, ta crkva mogla je biti podignuta negdje krajem XIV ili početkom XV vijeka. U narednoj etapi, a svakako prije turskih osvajanja sredinom XV v., ona je pretvorena u manastir, o čemu svjedoče dogradnja priprate i podizanje više manastirskih zdanja. Za tačno hronološko opredjeljenje vremena podizanja ovog manastira značajan je arheološki pokretni inventar, nađen u zatrpanom trapu ili bunaru otkrivenom u sjevernom objektu. U ovom ukopu nađeni su fragmenti gleđosanih krčaga, fino obrađenih crepulja i fragmenti malih lonaca sa jednom drškom. Ovaj bunar ili trap pripadao je starijem objektu iz prve građevinske faze i vremenu zasnivanja manastira. Prilikom izgradnje novog objekta (sjeverni objekat) stariji objekat je porušen, bunar zatrpan lomljenim kamenom i oblucima, a preko njega je urađen pod od nabijene glinaste zemlje. Keramički sadržaj iz bunara ujedno predstavlja hronološki najstariji materijal i na osnovu ukrasa na keramici datovan je u XIV–XV v., u vrijeme osnivanja samog manastira. Preostali inventar iz oba objekta ukazuje samo na period žive aktivnosti manastira do njegovog rušenja. Većina lonaca sa razvrnutim obodom i pečatom na dnu, u obliku krsta u krugu ili Hristovim monogramom, pripadaju XVII v., kao i jedna pojasna pafta. U toku istraživanja pronađen je jako mali broj fragmenata luksuzne trpezne keramike, uglavnom tanjiri, pa se može pretpostaviti da je manastir prije paljenja opljačkan.