Spuž, srednjovjekovno utvrđenje iznad istoimenog mjesta između Podgorice i Danilovgrada, u Bjelopavlićima. Grad Spuž sa bedemima nalazi se na uzvišenju Spuška glavica i dominira velikim dijelom Bjelopavlićke ravnice. Spominje se 1379. kao granična tačka imanja Tvrtka I Kotromanića (1353–1391). Spuž su Osmanlije osvojile u drugoj polovini XV v., dok je na početku XVIII v. postao jako osmansko uporište. Na osnovu Virpazarskog sporazuma Osmanlije su napustili Spuž 27. januara 1879. godine. Utvrđenje je imalo dvadeset četiri kule, od kojih neke postoje i danas. Spuška tvrđava bila je neosvojiva, zahvaljujući sistemu manjih utvrđenja, fortica i kula. Grad odnosno centralna tvrđava, dugačka je oko 90 m i široka od 13 do 20 m. Od nje se na južnoj strani ka podnožju u cik‐cak liniji nastavljaju pomoćni bedemi sa kulama, dok se jedan pomoćni bedem nalazi i na istočnoj strani. Glavni ulaz u utvrdu je pozicioniran sa zapadne strane, s tim što je prilaz veoma dobro zaštićen. Spuška tvrđava, pozicionirana na trasi starog karavanskog puta od Skadra prema Nikšiću, sa dominantnom strateškom pozicijom, najvjerovatnije je tokom antičkog i srednjovjekovnog perioda imala svojevrsnu kontrolnu i zaštitnu funkciju. Zahvaljujući arheološkim istraživanjima tokom 2018. na više lokacija unutar utvrđenja otkriveni su objekat pozicioniran u jugoistočnom dijelu, fragment kaldrme i rov, i pokretni nalazi iz osmanskog perioda i recentnog doba.