Praskvica, srednjovjekovni manastir u Paštrovićima. Pozicioniran je na uzvišenju s lijeve strane magistralnog puta od Budve prema Baru iznad Miločera. Praskvica se prvi put spominje u pisanim izvorima u povelji srpskog kralja Stefana Uroša II Milutina (1282–1321) početkom XIV vijeka. U okviru ovog pravoslavnog manastira nalaze se dvije jednobrodne crkve s polukružnom apsidom na istoku, manastirski konaci, nekadašnja narodna škola na spratu (tzv. kulica), ostaci zidova, starije i novije groblje, pomoćni i ekonomski objekti, te prostrano imanje. Sve građevine zidane su od lokalnog tesanog kamena, uglavnom crvenkaste boje, koji je vezan krečnim malterom. Centralna manastirska crkva, posvećena Sv. Nikoli, spominje se u povelji Balše III Balšića (1403–1421) iz 1413, i upravo ovaj vladar ju je podigao s „vlastelom svojom Paštrovićima”. Današnji hram podignut je sredinom XIX v., nakon obnove od razaranja koje je manastir pretrpio od Napoleonove vojske 1812. godine. Na zapadnoj strani je zvonik na preslicu s tri okna, u brodu tri para pilastara s poprečnim lucima i osmougaona kupola. Prvobitni hram imao je krstoobraznu osnovu u stilu raške sakralne arhitekture XIII vijeka. Od njega je sačuvan samo dio sjeverne pjevnice i zida, oslikanih postvizantijskim živopisom u XVI i XVII v., otkriven sredinom prošlog vijeka. Sjeverni zid nove crkve izgrađen je na dijelu sjevernog zida prvobitne crkve, koji je očuvan u visini 3–4 m. Ostaci pokazuju da je crkva, zajedno s pripratom i apsidom, morala biti dugačka dvadesetak metara, da je imala niski transept i naglašen profilisan vijenac na spoju sa poluobličastim poprečnim svodom. Bila je izgrađena od tesanika, s unutrašnje strane imala je po dva plitka prislonjena luka u zapadnom traveju i po četiri u priprati, a vjerovatno je bila bez kubeta. Crkvu Sv. Trojice, ograđenu na zaravnjenom platou iznad Crkve Sv. Nikole i manastirskih konaka, okružuje funkcionalno seosko groblje. Pretpostavlja se da crkva potiče iz ranog srednjeg vijeka. Unutrašnjost crkve je s dva para pilastara i dva poprečna luka na svodu podijeljena na tri traveja. Originalno je bila bez priprate koja je kasnije dograđena, te je crkva danas dugačka oko 13,5 metara. Na zapadnoj fasadi nalazi se jednodjelni zvonik na preslicu. Istočni djelovi konaka najstariji su dio tog objekta i smatra se da predstavljaju ostatak trpezarije koja potiče sa početka XV v., dok je živopis vjerovatno nešto kasniji. Manastir je znatno stradao u zemljotresu 1979., nakon čega je uslijedio višegodišnji proces obnove, kada su realizovana i zaštitna arheološka ispitivanja u Crkvi Sv. Nikole i izvan nje osamdesetih godina XX v., kao i u Crkvi Sv. Trojice 1987. godine. U Crkvi Sv. Nikole pronađeni su jedan metalni krst i djelovi temeljne zone iz XV vijeka. Tokom obnove hrama u podu su te konture naglašene kamenim pločama drugačije boje od ostatka podnice. Dio grobova, ukopanih uz zidove crkve, tada je dislociran, jer su doprinijeli pojavi oštećenja na zidovima Crkve Sv. Nikole prilikom potresa. Arheološkim istraživanjima u Crkvi Sv. Trojice nije pronađena starija arhitektura, ali je iskopano šest grobova sa skeletnim ostacima pokojnika, vjerovatno iz XVII i XVIII v. ili kasnije, koji su potom pohranjeni na drugoj lokaciji unutar manastira.